นดินตอนกลาง ก็ถูกขับไล่กลับมาแล้ว!”เมื่อกล่าวเช่นนั้น ผู้นำลัทธิเซิ่งเหลียนผู้ล ่าสันไม่เป็นรองใครก็รีบคิดหาข้อแก้ตัวและกล่าวว่า “ใช่! ที่ข้าไปคือต้าฮวง ไม่ใช่แผ่นดินตอนกลางด้วยซ ้า! ไม่นับว่าผิดสัญญา!”“เช่นนั้นท่านก็ลองไปอีกครั้งดูสิ?” ผู้อาวุโสของลัทธิเซิ่งเหลียนกล่าวอย่างเฉยเมย เขาคิด! ไม่ช้าก็เร็ว ลัทธิเซิ่งเหลียนของพวกเขาจะพ่ายแพ้ด้วยน ้ามือของผู้นำเพียงคนเดียวเป็นแน่!“โอ้ ไม่ ไม่ดีกว่า แต่เราสามารถร้องขอความเป็นธรรมกับราชสำนักต้าซย่าได้! เรื่องอะไรข้าจะไม่มีสิทธิไปต้าฮวง” ผู้นำลัทธิเซิ่งเหลียนไม่เต็มใจอย่างยิ่ง “และซิงเอ๋อร์ก็ถูกสังหารไปแล้ว! เขาเป็นลูกชายของข้า!”
“ร้องขอความเป็นธรรมนั้นทำได้ แต่ไม่แน่ว่าราชสำนักต้าซย่าควบคุมคนที่ขับไล่ท่านออกมาได้” ผู้อาวุโสผู้เย็นชาของลัทธิเซิ่งเหลียนกล่าวเตือนด้วยสายตาเฉียบแหลมว่า “ต้าซือมิ่งแห่งต้าซย่าคือขุมพลังหลักที่ทำลายลัทธิเซิ่งเหลียนเรา ถ้าไม่มีต้าซือมิ่งผู้นี้ราชวงศ์ต้าซย่าไม่มีค่าด้วยซ ้า”“ผู้อาวุโสใหญ่! สงบจิต! สงบใจหน่อย! ใช้คำพูดสุภาพด้วย” ผู้อาวุโสลัทธิเซิ่งเหลียนอีกคนรีบเตือนผู้อาวุโสใหญ่ แต่ในใจแอบชื่นชมยินดี โชคดีที่ลูกชายของผู้นำตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้านั่นก็คงระยำไม่ต่างจากผู้นำเท่าไรนักตอนนี้ดีแล้ว!ลัทธิเซิ่งเหลียนของพวกเขาสามารถเปลี่ยนเซิ่งจื่อได้ประเสริฐนัก!คราวนี้ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักข้องเกี่ยวเรื่องทางโลกแล้ว อาจเ
