ตระหนกว่า “เร็วเข้า เร็วกว่านี้!”“นี่ก็เร็วมากแล้วขอรับ!” องครักษ์ที่เร่งรถม้าสุดความสามารถแสดงท่าทางบ่งบอกว่าเขาไม่ได้อู้งานนะ ดังนั้นรถม้าที่วิ่งด้วยความเร็วสูงนั้นจึงทิ้งห่างจากคนสำนักคุนอู๋ยี่สิบคนที่กำลังมึนงงอยู่ไปไกลแล้วเยี่ยนจื่อเสาที่รู้สึกถึงอันตราย ‘ออกจากการเก็บตัว’ ล่วงหน้าพลางเอ่ยด้วยน ้าเสียงกระอักกระอ่วนว่า “เอ่อ…” รูปแบบการต่อสู้ของนายน้อยแห่งเมืองโยวตูผู้นี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง“พี่รอง เหตุใดท่านถึงได้ตื่นขึ้นล่วงหน้าเล่า” ความสนใจของเยี่ยนอวี๋กลับอยู่ที่เยี่ยนจื่อเสา
“ข้าค่อยยังชั่วแล้ว ไม่เป็นปัญหาหรอก” เยี่ยนจื่อเสากลับมินำพาเขาเข้าใจในสิ่งที่ควรจะทำความเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ส่วนที่เหลือล้วนเป็นเคล็ดลับที่ไม่สามารถเข้าใจได้ในเวลาชั่วครู่ชั่วยามเยี่ยนอวี๋เพิ่งจะผงกศีรษะ เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของนางก็โค้งตัวไปมาอย่างต้องการจะออกจากผ้าห่อตัว ทั้งยังโบกมือเล็กป้อมไปทางท่านลุงรองของเขาด้วย “อ้ะเนะเนะ…”ทว่าทางด้านหลังในเวลานี้ กลับมีเสียงตะโกนรบราฆ่าฟันลอยมา“ฆ่า! ฆ่าพวกมันซะ! เจ้าคนสารเลวสมควรตาย ถึงกับกล้าลอบโจมตีอย่างต ่าช้าไร้ยางอายได้!”“อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!” เฉิงหมิงออกคำสั่งอย่างมีโทสะ แต่เขาก็รู้สึกโชคดีมากที่ถอยหลังไปเมื่อครู่นี้ มิเช่นนั้นเขาที่ยังฝึกพลังได้ไม่ถึงขั้นสุวรรณชาดจะต้องตายเร็วขึ้น ภายใต้การไม่สามารถอัญเชิญแก่นวิญญาณอสูรมาได้ทันเวลาแน่
