มหาท่านพ่อคนงาม แต่เขาก็เชื่อมารดาของตนเองมาก อีกอย่างเขาก็รู้เช่นกันว่าคนเลวมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงรับคำมารดาด้วยน ้าเสียงแผ่วเบา หลังจากนั้นก็มุดกลับเข้าไปในผ้าห่อตัวอย่างเชื่อฟังท่าทางว่านอนสอนง่ายนั้นทำให้อินหลิวเฟิงที่มองอยู่รู้สึกว่านี่จะต้องเป็นทารกน้อยที่จะกลายเป็นปีศาจตนหนึ่งในอนาคตแน่นอนดังนั้นเขารู้สึกว่าไม่แปลกเลยที่เขาจะถูกทำให้อับอายได้ เป็นเขาที่ดูแคลน ‘ความสามารถ’ ของทารกนี้เอง“เด็กดี” เยี่ยนอวี๋ก็รักบุตรชายที่รู้ความคนนี้มากเช่นกัน แววตาฉายประกายอ่อนโยนออกมา ทั้งยังจุมพิตบุตรชายตัวน้อยครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดมิได้อืมบุตรชายตัวน้อยที่ทั้งนุ่มนิ่มและงดงาม น่ารักเกินไปแล้วจริงๆนางชอบมากเหลือเกิน
…หลังจากนั้นชั่วครู่หนึ่ง เอ้อร์เหมา องครักษ์ที่อยู่นอกรถม้าก็รายงานสถานการณ์ว่า “คุณหนูใหญ่เยี่ยน นายน้อย กลุ่มคนสำนักคุนอู๋มีอยู่ยี่สิบสองคน จะทิ้งรถม้าหรือไม่ขอรับ”“ทิ้ง!” อินหลิวเฟิงตอบด้วยน ้าเสียงเด็ดขาด“ไม่ทิ้ง” เยี่ยนอวี๋ตอบกลับในเวลาเดียวกันหลังจากนั้น แน่นอนว่าเอ้อร์เหมาย่อมฟังเยี่ยนอวี๋อยู่แล้ว เขาจึงบังคับรถม้าหรูหราคันนี้มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของต้าฮวงต่อไปด้วยความเร็วตลอดการเดินทางอินหลิวเฟิง “…”เขาอดทนแล้วอดทนอีก แต่ก็ยังคงอดพูดออกมามิได้ว่า “ทิ้งรถม้าเอาไว้จะสะดวกยิ่งกว่าไม่ใช่หรือ” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาก็อยากจะค่อนแคะอย่างอดมิได้ คราแรกที่ออกเดินทางจากสำนักชาง
