ไปยังหอเจ้าสำนักแล้วก็ได้อธิบายให้เยี่ยนชิงฟังอย่างชัดเจนแล้วว่า นางจะออกจากสำนักชางอู๋พร้อมกับเยี่ยนจื่อเสาในเวลาเที่ยงคืน“เร็วเพียงนี้เลยหรือ” แม้ว่าเยี่ยนชิงจะรู้ดีว่าชักช้าไม่ได้ แต่เขาเพิ่งได้อยู่กับบุตรสาวสุดที่รักเพียงไม่นานเอง ตัดใจไม่ได้จริงๆ!แต่เยี่ยนอวี๋ก็พยักหน้ายืนยัน พูดว่า “ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องส่งคนไปกับข้า ข้าเพียงแค่พาเม่ยเอ๋อร์ไปก็พอแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น…”เยี่ยนชิงขัดขึ้นโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้! พ่อตัดสินใจแล้วว่าเจ้าจะต้องพาผู้พิทักษ์สำนักทั้งสี่ไป และเจ้าก็ไม่สามารถต่อรองได้”เยี่ยนอวี๋มองพ่อโดยไม่เอ่ยคำใด
เยี่ยนชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่ยอมแพ้ “เจ้ามองพ่อเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์ พ่อไม่ประนีประนอมเรื่องนี้เด็ดขาด!”เยี่ยนอวี๋ยังคงมองไปที่บิดาของนางเยี่ยนชิง “…”เขาเบือนหน้าหนีอย่างทนไม่ได้เยี่ยนอวี๋กล่าวว่า “อินหลิวเฟิงจะตามข้ามาอย่างแน่นอน ท่านไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ไม่ได้!” เยี่ยนชิงประกาศกร้าว ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมเยี่ยนอวี๋ถอนหายใจเบาๆ แล้วกอดแขนบิดาด้วยมือข้างเดียวโดยที่อุ้มเสี่ยวเป่าไว้ในอ้อมแขนไม่ปล่อย และกระซิบว่า “ท่านพ่อท่านต้องรู้ แม้ว่าข้าจะเขียนจดหมายถึงสำนักหมอหลวงแล้ว แต่พวกเราไม่เข้าใจสถานการณ์ของสำนักคุนอู๋เลย สำนักเราต้องไม่ขาดผู้พิทักษ์ไปแม้แต่คนเดียว”เยี่ยนชิงที่รู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่นั้นก็อดมิได้ที่จะเห็นด้วย “ก็จริง”“เช่นนั้นแล้ว ไม่ต้องให
