“คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว นางคุกเข่าอยู่ข้างเยี่ยนจื่ออวี๋ “ข้าน้อยมาช้าไป” แม้ว่าแท้จริงแล้วนางจะมาทันเวลาพอดี แต่เม่ยเอ๋อร์รู้สึกว่าตนมาสาย นางควรปรากฏตัวก่อนที่เยี่ยนจื่อเสาจะได้รับบาดเจ็บเยี่ยนอวี๋โบกมือ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก”“ข้าน้อยประมาทเกินไป” เม่ยเอ๋อร์ยืนกรานที่จะรับผิดชอบ“ข้าน้อยคาดไม่ถึงว่าเฒ่าสวะนั่นจะสามารถใช้ค่ายกลที่มีระดับสูงกว่าระดับฌานที่เขาฝึกได้”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดอะไรอีก นางสั่งการให้เม่ยเอ๋อร์อุ้มเยี่ยนจื่อเสาไปส่งที่เขตหวงห้าม และมอบให้กับหยางชีซาน ซึ่งเขาก็ยอมรับการฝากอย่างเงียบๆ แม้ว่านี่จะไม่ใช่หน้าที่อะไรของเขาก็ตามหยางชีซานผู้ซึ่งล่าถอยออกไปแล้ว หน้าที่ของเขาคือการปกป้องเขตหวงห้าม แม้ว่าโลกภายนอกจะถล่มดินทลาย เกิดการแก่งแย่งแข่งขันอย่างเร่าร้อนอย่างไรก็ตาม ตราบใดที่สำนักชางอู๋ยังไม่ถูกทำลายจนสิ้นซาก เขาและเหล่าผู้เฒ่าที่แฝงกายอยู่ในสำนักจะไม่มีทางลงมือเป็นอันขาดอย่างไรก็ตาม เดิมทีหยางชีซานจะถามเยี่ยนอวี๋ว่าวางแผนจะทำอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกมา กลับพูดขึ้นว่า “ไปเถิด” สำนักชางอู๋ย่อมมีชะตาชีวิตของสำนักชางอู๋เอง
เยี่ยนอวี๋พาเม่ยเอ๋อร์จากไปโดยไม่ได้พูดอะไรมาก ท่าทีเฉยชาไม่แยแสนั้น ทำให้หยางชีซานตั้งคำถามกับตนเองอีกครั้ง แต่ไม่นานเขาก็แปรสายตามาจับจ้องที่ร่างของเยี่ยนจื่อเสา “หากไม่ใช่เพราะนังหนูอวี๋ นางคงไม่สนใจความเป็นความตายขอ
