าอาจมองผิดไป แต่ปรมาจารย์วิญญาณไม่มีทางมองผิดอย่างแน่นอน หากนางมิใช่เยี่ยนจื่ออวี๋ และถูกขโมยร่างไปจริง ปรมาจารย์วิญญาณจะไม่มีทางยอมรับนางอย่างเด็ดขาดแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อยกเว้น อย่างเช่นเจ้าเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่ในหอคอยโบราณเพียงลำพังในเวลานี้ เด็กเพียงนี้ ปรมาจารย์วิญญาณ์ก็ยอมรับแล้วกระนั้นหรือ เจ้าเด็กน้อยยังไม่ได้ถูกรับเข้าเป็นคนของสำนักเลย แม้จะเป็นหลานของเยี่ยนชิง แต่ก็มิอาจไม่เข้าสำนักชางอู๋ได้ในขณะที่หยางชีซานกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เยี่ยนอวี๋ก็รักษาชีวิตของเยี่ยนจื่อเสาเอาไว้ได้แล้ว แต่เยี่ยนจื่อเสายังคงอยู่ในสภาวะแปรสภาพเป็นอสูรอยู่ เพราะเลือดของมนุษย์วานรหวาไหวในโอสถแปรผันเม็ดนั้น ได้หลอมรวมเข้ากับเลือดในร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์และไม่สามารถแยกออกจากกันได้แล้ว
“…” เยี่ยนอวี๋มองเยี่ยนจื่อเสาที่กำลังเปลี่ยนแปลงรูปโฉมอย่างเงียบๆ นัยน์ตาปรากฏประกายไฟอันคมกริบแวบเข้ามา ซึ่งนั่นคือเปลวเพลิงแห่งความโกรธ!
