มารถอัญเชิญ ‘ลมปราณกลุ่มนั้น’ ออกมาได้“เจ้าถง ยอมให้จับเสียโดยดีเถอะ!” ผู้พิทักษ์ทั้งสามคนที่หลังจากปรับจิตใจให้สงบลงแล้ว ได้โอบล้อมถงเหล่าไว้ ไม่ให้เขาเข้าใกล้เยี่ยนจื่อเสาอีกทว่าถงเหล่าที่ถูกโอบล้อมกลับส่งเสียง หึ เย้ยหยันในลำคอพร้อมกับพูดว่า “คนสำนักเดียวกัน ข้าแนะนำพวกเจ้าทั้งสามอย่าแส่หาเรื่อง มิเช่นนั้นอย่ามาโทษว่าข้าไม่เห็นแก่มิตรภาพ”“บังอาจ!” เฉินชุนผิงผู้พิทักษ์ที่มาก่อน ไม่นึกว่ามาถึงขนาดนี้แล้ว! ถงโฉวเซิ่นที่เป็นผู้พิทักษ์สำนักเดียวกันยังจะกล้าพูดจาไร้สำนึกเช่นนี้อีกแต่อย่างไร เฉินชุนผิงและอีกสามคนก็ฝึกฌานอยู่ในระดับเดียวกันกับถงโฉวเซิ่น พวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือที่อยู่ในขั้นสุงสุดของขั้นสุวรรณชาด เป็นขุมพลังระดับสูงของสำนักแม้ว่าถงโฉวเซิ่นจะเชี่ยวชาญเรื่องพิษประหลาดบางอย่าง แต่เมื่อเผชิญหน้ากัน เขาก็สามารถทำได้เพียงรักษาระยะห่างไม่ให้เฉินชุน
ผิงและทั้งสามคนเข้าใกล้ได้ เมื่อใดที่เขาใช้ยาพิษจนหมด ย่อมไม่สามารถหลบหนีได้พ้น แต่เห็นชัดว่าถงโฉวเซิ่นไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาย่อมมีท่าไม้ตาย เขาตบทรวงอกตัวเองในทันที พรึบ เลือดในหัวใจพุ่งออกมาบัดดล จับตัวเป็นก้อนต่อหน้าถงโฉวเซิ่นทันที“!” ใบหน้าของเฉินชุนผิงเปลี่ยนไป พวกเขาทั้งหมดตระหนักถึงความเป็นไปได้บางอย่างเป็นไปตามคาด ถงโฉวเซิ่นใช้เลือดในหัวใจของเขาสร้างสิ่งโบราณกาลบางอย่างขึ้นอย่างรวดเร็ว! นั่นคืออักษรรูนคำว่า‘อัญเชิญ’ ที่เต็มไปด
