วว่าหลังจากที่นางพูดออกไปแล้วเยี่ยนจื่อเสาจะร้องไห้ ดังนั้นนางจึงไม่พูด กลัวบ่อน ้าตาตื้นจะเป็นมรดกที่สืบทอดมาจากต้นตระกูลบิดา
ส่วนเยี่ยนชิง เมื่อเขาเห็นว่าบุตรชายมีแรงจูงใจ ไม่จำเป็นต้องให้เขาเคี่ยวเข็ญ จึงไม่ได้ว่าอะไรอีก เตรียมตัวจะพาบุตรสาวออกเดินทาง “ถ้าเช่นนั้นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เจ้าวางเสี่ยวเป่านอนบนเตียงก่อนเถิด ประเดี๋ยวเราจะออกไปกันแล้ว”“ไม่ต้องเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋แสดงเจตจำนงว่าไม่เห็นด้วย “ให้เสี่ยวเป่าไปด้วย”เยี่ยนชิงรู้สึกประดักประเดิด เขากลัวว่าผู้รักษาปรมาจารย์วิญญาณจะขวางทางเขา! ทว่าเยี่ยนอวี๋กลับไม่ทราบถึงความกังวลใจของเขา เหลือบมองแล้วพูดกับเขาว่า “ท่านพ่อนำทางเถิด”“…ก็ได้” เยี่ยนชิงคิดว่าอย่างมากก็แค่เสียหน้า! แต่ต้องพาหลานชายเข้าไปเงียบๆ ให้ได้จากนั้น…
