ร่างของนักพรตเฒ่าหวงแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน
เขาค่อยๆ หันกลับมาอย่างเก้อเขิน รอยยิ้มแห้งแล้งปรากฏขึ้นบนใบหน้า ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้จางอวิ๋น
“อะ… เอ่อนี่ สหายเต๋าแห่งสำนักหลิงเซียน ดูสิ… ข้ากับเจ้าก็ไม่มีความแค้นต่อกัน ข้าก็แค่คนผ่านทางที่บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ ข้าจะขอตัวลา…”
“ไม่มีความแค้นก็จริง แต่เจ้าดันเห็นข้าสังหารคนพวกนี้นี่นา!”
จางอวิ๋นฉีกยิ้มเผล่ พลางชี้ปลายกระบี่ไปที่ร่างไร้วิญญาณของศิษย์อาจารย์สำนักหนานซานทั้งสามที่นอนจมกองเลือดอยู่
มุมปากของนักพรตเฒ่าหวงกระตุกยิกด้วยความหวาดหวั่น
ไอ้บ้าเอ๊ย! ทีตอนเจ้าลงมือสังหารคนเมื่อครู่ไม่เห็นจะเกรงกลัวสายตาผู้ใดเลยนี่หว่า! ฆ่าอย่างโหดเหี้ยมกลางวันแสกๆ พอตอนนี้จะมาหาเรื่องฆ่าปิดปากข้าหรือ!
“สหายเต๋า ข้าเองก็ไม่ใช่ชนชั้นไร้นาม อยู่ในระดับจินตานขั้นสูงสุดมาหลายปี หากต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง เจ้าเองก็อาจจะไม่ได้เคี้ยวง่ายๆ หรอกนะ!”
นักพรตเฒ่าหวงกดเสียงต่ำ ขู่คำรามเพื่อให้อีกฝ่ายชั่งใจ หวังเพียงแค่ให้จางอวิ๋นลังเลสักนิดก็ยังดี
“งั้นก็มาลองดูสิ!”
จางอวิ๋นยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ นัยน์ตาเปล่งแสงเรืองรองวูบหนึ่ง ใช้วิชา ‘เคล็ดวิชาเนตรเซียน’ กวาดตามองทะ
