“ใช่ขอรับ ข้าน้อยก็ไม่ทราบว่าบุตรสาวคนรองของเยี่ยนฉี่ซานหลุดจากการควบคุมตัวในครั้งนี้ได้อย่างไร หรืออาจเป็นเพราะการด่วนจับกุมนาง” ในขณะที่พ่อบ้านเฒ่าปาดเหงื่อ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ พิกลเยี่ยนชิงพยักหน้า “เมื่อนางออกจากเรือนพักม้าก็ให้คุมตัวทันที”แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าเด็กนั่นจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรได้อีก แต่การตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วเมื่อมองจากเหตุการณ์ปัจจุบัน เยี่ยนชิงแน่ใจแล้วว่าคนของฝ่ายเยี่ยนอู้ได้เตรียมการมากมายเพื่อโค่นล้มเขา แม้กระทั่งบุตรชายของเขาคนนี้ที่ถูกเอาไปปล่อยในถิ่นทุรกันดารยังถูกลอบกัดกลับมาได้อีกเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เยี่ยนชิงจึงมองไปที่ใบหน้าไร้สีเลือดของบุตรชายคนรอง ทว่าหลังจากที่พ่อบ้านเฒ่าจากไปแล้ว เขากลับพูดสิ่งที่น่าตกใจว่า “ท่านพ่อ ข้าสงสัยว่าในสำนักเรามีคนที่สนิทชิดเชื้อกับสำนักคุนอู๋”“หืม?” แววตาคมกริบของเยี่ยนชิงพลันฉายวาบ “อย่างไรคุนอู๋ก็เป็นผู้นำของทั้งเจ็ดสำนัก ในสำนักเรามีคนที่สนิทชิดเชื้อกับคนของคุนอู๋ก็ไม่แปลก”
“ท่านพ่อขอรับ ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” เยี่ยนจื่อเสากำหมัดอย่างไม่พอใจ “ท่านรู้ว่าที่ข้าพูดถึงไม่ใช่ความสนิทชิดเชื้อธรรมดา”ประโยคนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่กำลังกล่อมลูกน้อยให้นอนหลับถามแทรกขึ้นมา “คนของสำนักคุนอู๋เป็นคนวางยาท่าน?”“ถูกต้อง!” เยี่ยนจื่อเสาหันไปมองน้องสาวอย่างนึกชมเชย และตอบโดยไม่ปกปิด “ความจริงก
