แสงสีทองจางๆ ราวกับผ้าไหมสีทองพันรอบนิ้วมืออันเรียวงามของเยี่ยนจื่ออวี๋ กลายเป็นเส้นลำแสงราวกับสัญลักษณ์ซ่อนความลึกลับท้องฟ้าที่แต่เดิมมืดมนก็ปรากฏแสงสว่างเล็ดลอด ในขณะที่เส้นลำแสงเหล่านี้ก่อตัว และถูกนำลงมายัง ‘โลกมนุษย์’ รวมตัวกันบริเวณมือของเยี่ยนอวี๋“…นี่มัน…”ภาพเหตุการณ์ราวกับศาสตร์แห่งเทพ ไม่สิ ไม่ใช่ราวกับเหตุการณ์เช่นนี้คือการใช้ศาสตร์แห่งเทพต่างหาก ทุกคนในเหตุการณ์ตะลึงงันรวมถึงเจ้านายและลูกน้องที่มองลงมาจากหน้าต่างบนชั้นสองของหอข้างทางคู่นั้นด้วย พวกเขาก็ตะลึงงันเช่นกัน เพราะความสามารถเช่นนี้ ช่างน่าตื่นตกใจเหลือเกินนี่มัน…“หรือว่าเป็นเทพธิดา?” ชายองครักษ์ชุดดำพึมพำอย่างงึนงัน จุดสนใจทั้งหมดของเขาหยุดอยู่ที่ร่างที่กำลังรวมเส้นแสงหลากสีจากนภา ยืนอยู่ข้างหน้ารถคุมนักโทษร่างนั้น จนลืมว่าตนเป็นองครักษ์ที่ต้องคอยปกป้องเจ้านาย
เหล่าสามัญชนทั่วไปกลับมีความสับสนที่แตกต่างจากองครักษ์คนนี้ พวกเขาล้มคุกเข่าลงบนพื้นเสียงดัง ตุบ ตุบ ทันที และก้มตัวกราบบูชาเยี่ยนอวี๋ “เทพธิดา!”ไร้ซึ่งข้อสงสัย!นี่มันเทพธิดาชัดๆนอกจากเทพธิดาแล้วยังมีผู้ใดสามารถเรียกรวมแสงเวหาด้วยมือเปล่าได้เล่าย่อมมีเพียงเทพธิดาเท่านั้นที่ทำได้!ผู้คนปักใจเชื่อเช่นนั้นแน่นอนว่า เทียบกับฝูงชนผู้ใสซื่อเหล่านี้แล้ว คุณชายหนุ่มท่านนั้นย่อมเป็นท่านผู้รู้มากกว่า หลังจากที่เขาดึงสติกลับมาได้ ก็เอ่ยปากอย่างมั่นใจว่า “หัตถ์แห่งเทพ
