กร๊อบๆเม่ยเอ๋อร์จะฟังผู้อาวุโสเก้าได้อย่างไร นางย่อมไม่สนใจอยู่แล้วกระดูกสันหลังของเยี่ยนฉี่ซานถูกฝ่ามือกระแทกจนแตกหักในทันทีเขาร้องเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออกในที่สุดเม่ยเอ๋อร์ก็สังหารคนไปได้หนึ่งคนแล้ว นางเผยรอยยิ้มสาสมใจ ดีจริงๆ! ครั้งนี้ไม่ถูกผู้ใดมาขัดแข้งขัดขา เสียงแตก ‘กร๊อบๆ’นั่นช่างเร้าใจเสียจริง“อ้ะเนะเนะ…” เจ้าตัวน้อยกลับร้อนรน เพราะเขาได้ยินว่าไม่มียาแก้พิษ แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า!เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยอย่างประหลาดใจ “เจ้าเป็นห่วงเขาหรือ รู้หรือว่าเขาคือใคร”“อ้ะเนะนะ…” เจ้าตัวน้อยอยากจะพยักหน้า เขารู้สึกใกล้ชิดกับคนๆ นี้ เหมือนกับท่านปู่ หรือว่าเขาคือท่านตาอีกคนหนึ่งนะ“อ้ะเนะเนะ…” ต้องช่วยเขา!“อื้ม” เยี่ยนอวี๋ย่อมต้องช่วยเขาอยู่แล้ว และในที่สุดนางก็คิดออกแล้วว่าจะช่วยอย่างไร ในเมื่อไม่มียาแก้พิษ นางก็ต้องลงมือเอง เยี่ยนจื่อเสาอาจต้องทนทรมานเสียเล็กน้อยแล้ว
ครั้นเมื่อเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยไว้กำลังจะลงจากรถคุมนักโทษ ผู้อาวุโสก็คำรามขึ้นอย่างโกรธกริ้ว “ยอดฝีมือ! จับตัวเยี่ยนจื่ออวี๋ และสาวใช้ชุดดำคนนี้ซะ”“ใครกล้าดี!” เยี่ยนชิงประกาศกร้าวอย่างเย็นชา “ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน ว่าผู้ใดบังอาจไม่ฟังคำของเจ้าสำนัก แล้วทำตามคำบัญชาของผู้อาวุโสรุ่นเก่า”“เจ้า…” ผู้อาวุโสเก้าตำหนิด้วยใบหน้าโหดเหี้ยม “เยี่ยนชิง! เจ้าปกป้องลูกสาวของเจ้าที่เข่นฆ่าพี่น้องสำนักเดียวกันอย่างนั้นหรือ”“ข้ารู้เพ
