ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักที่ถูกไถ่ถามคิดว่าคุณหนูใหญ่เป็นห่วงคุณชายรอง จึงรีบปลอบประโลมว่า “คุณหนูใหญ่อย่าได้กังวลเลย ข้าน้อยสั่งคนให้ไปปกป้องคุณชายรองแล้วขอรับ”เยี่ยนชิงเองก็ลูบหลังลูกสาวเบาๆ แล้วปลอบว่า “พ่อจะไปดูพี่รองของเจ้าเดี๋ยวนี้ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์รออยู่ในสำนักก่อน พ่อรับรองว่าพี่ชายรองของเจ้าต้องไม่เป็นไร”“แต่ว่าข้าอยากไป” แววตาเป็นประกายของเยี่ยนอวี๋มองไปที่เยี่ยนชิงเยี่ยนชิง “…”เขาจะทำอย่างไรได้ เขามิสามารถคัดค้านได้อยู่แล้วดังนั้น เยี่ยนชิงจึงทำได้เพียงพูดว่า “เช่นนั้นเจ้าไปกับพ่อ”“อ้ะ!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่แทบจะถูกลืมไปแล้วรีบส่งเสียงร้องขึ้นเพื่อบอกว่า ‘ข้าจะไปด้วย!’เยี่ยนอวี๋ย่อมไม่ทิ้งเจ้าตัวน้อยไว้ที่นี่ จึงรีบสั่งยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักที่มารายงานว่า “นำทางไปที”“หืม?” ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักอ ้าอึ้ง เขาอยากจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หากทำไม่สำเร็จความได้เปรียบที่เจ้าสำนักได้มาก่อนหน้านี้จะสูญเปล่า
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่าให้เสี่ยวเป่าไปเลย” เยี่ยนชิงเองก็คิดว่า หากพาเจ้าตัวน้อยคนนี้ไปด้วยคงจะไม่ดีนักแต่แล้ว…“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ”“อ้ะเนะเนะ!”สองแม่ลูกส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน เพื่อยืนยันว่าไม่เป็นปัญหาเยี่ยนชิงมองสองแม่ลูกที่มองเขาด้วยดวงตาใสแป๋ว พูดขึ้นอย่างไร้หนทางว่า “ก็ได้ ไปด้วยกันก็ได้”ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักไร้คำพูด เขาอยากจะบอกว่า เจ้าสำ
