ความจริงที่กำลังเหิมเกริมยิ่งทำร้ายก็ยิ่งรู้สึกสะใจ ต่างกรูกันเข้าไปทุบตี ‘สัตว์ประหลาด’ ในระยะปราชิดในระหว่างนั้นก็มีผู้มีเจตนาดีพูดห้ามปราม “หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าอย่าทำเกินเลยไปจะดีกว่า ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นถึงคุณชายรองเสาลูกชายคนรองของเจ้าสำนักชางอู๋นะ”แต่แล้วก็มีคนตอบโต้ทันที “มนุษย์วานรหวาไหวสัตว์ร้ายเช่นนี้สมควรถูกทุบตีอยู่แล้ว เป็นเจ้าสำนักชางอู๋แล้วอย่างไรกัน เขาให้กำเนิดสัตว์ร้ายอย่างหวาไหวแล้วน่าอัศจรรย์มากอย่างนั้นหรือ”
“นั่นน่ะสิ! เจ้าสำนักชางอู๋คลุกคลีกับมนุษย์วานรหวาไหวก็สมควรทุบตีให้ตาย!”“ใช่แล้ว! เจ้าสำนักชางอู๋กำลังทำร้ายเมืองชางอู๋ของเรา…” ผู้คนจำนวนมากขึ้นไม่เพียงทุบตีเยี่ยนจื่อเสาต่อไป แต่ยังเริ่มพาลไปถึงเยี่ยนชิงด้วย“เมื่อก่อนคิดว่ามีเพียงเยี่ยนจื่ออวี๋คนไม่รักดีคนเดียวในครอบครัวนี้ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นพวกสารเลวทั้งตระกูล! ไม่มีคนดีเลยมิน่าเยี่ยนจื่ออวี๋เศษสวะคนนั้นถึงทำเรื่องสกปรกอย่างขึ้นเตียงผู้ชายได้ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ” มีคนแสดงความรู้สึกเช่นนี้“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!” ผู้คนต่างเห็นด้วยคำพูดเช่นนี้ การเหยียดหยามเช่นนี้ ทำให้เยี่ยนจื่อเสาที่แต่เดิมเพียงแค่เก็บอารมณ์โมโหไว้ทนไม่ไหว แผดเสียงร้องออกมาทันที“หุบปาก!”เยี่ยนจื่อเสายอมถูกด่า ยอมถูกเหยียดหยาม ยอมทนทุกสิ่งได้ สิ่งเดียวที่ไม่สามารถยอมได้คือการข่มเหงรังแกน้องสาวผู้น่ารักของเขา!และครั้งนี้ที่เขาตกหลุมพราง อั
