“ยังไม่รีบดูอาการให้คุณหนูใหญ่อีกรึ!”“ขอรับๆ…” ครั้นประมุขแห่งหอโอสถกำลังจะตรวจชีพจรให้เยี่ยนอวี๋ด้วยสีหน้าที่ยังงุนงงอยู่นั้นเยี่ยนอวี๋กลับไม่ยอมยื่นมือให้ “ไม่เป็นไร”เยี่ยนชิงร้อนรนทันที “ไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่าดื้อเลย ให้ประมุขแห่งหอโอสถตรวจเสียหน่อยเถิด”“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าตัวน้อยก็ส่งเสียงร้องขึ้นอย่างร้อนรนเช่นกัน มือน้อยๆ ของเขากำหมัดแน่นและทำสีหน้าจริงจังเมื่อเห็นเช่นนั้น เยี่ยนอวี๋กลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดได้เพลาลงไปแล้ว แต่ในดวงตางดงามของนางกลับปรากฏแววเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมั่นใจว่าภาพที่นางเห็นเมื่อครู่นี้คือภาพที่เยี่ยนจื่ออวี๋ถูกบังคับทำแท้งแน่ๆ
แต่เท่าที่นางรู้ แม่สาวน้อยไม่เคยถูกทำแท้งมาก่อน ในเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าอยู่ในท้องของนางตลอด และนางก็ไม่เคยทำให้เจ้าตัวน้อยประสบภัยอันตรายใดๆ แต่ ‘ความทรงจำนี้’ ช่างเหมือนจริงและแจ่มชัดเหลือเกิน…แจ่มชัดจนทำให้เยี่ยนอวี๋ที่มีอาการทุเลาลงแล้วกอดเจ้าตัวน้อยตรงหน้าเข้ามาแนบแน่นกว่าเดิม และหอมแก้มเขาไปฟอดหนึ่งทันที!“เสี่ยวเป่า” ความนุ่มนิ่มที่สัมผัสได้จริงนั้น ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้ว่าแม้ยังมีคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ แต่เสี่ยวเป่าของนาง นางคลอดออกมาแล้วจริงๆ“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกหอมจนงงงวย “อ้ะเนะเนะ…” ท่านแม่คนงามดีขึ้นแล้วหรือ ไม่เจ็บๆ แล้วหรือ กอดๆ หอมๆ ข้าที่ตกใจเช่นนี้ได้แล้วหรือเยี่ยนอวี๋ยิ้มมอง
