“เจ้า…” เยี่ยนอู้บันดาลโทสะจนตาแทบถลน แรงอาฆาตครุกรุ่นในร่างกายผู้อาวุโสเก้ากลับพูดน ้าเสียงราบเรียบว่า “เยี่ยนชิง ข้าขอเตือนเจ้า อภัยคนได้ก็พึงให้อภัย อย่าทำอะไรเกินตัวมิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจ”“หึ” เยี่ยนชิงยิ้มเย็นชา “ข้าก็ขอเตือนท่าน อย่าริอาจเป็นผู้อาวุโสแต่ไม่เจียมตัว”“บังอาจ!” ผู้อาวุโสเก้าทำท่าเงื้อมมือจะตบเยี่ยนชิงอย่างโมโหผู้อาวุโสรองกลับดุว่า “ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ”“หึ!” ผู้อาวุโสเก้าสะบัดแขนเสื้อ ทำท่าจะพาเยี่ยนอู้ออกจากวิหารปรุงยาเยี่ยนชิงกลับสั่งขึ้นว่า “เหล่ายอดฝีมือ จับตัวเยี่ยนอู้ซะ”“เจ้า…” ผู้อาวุโสเก้าโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเยี่ยนชิงไม่ยอมประนีประนอมแม้แต่น้อยเยี่ยนอู้เดือดดาล “เยี่ยนชิง! เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าเคยให้สัญญาไว้…”“หุบปาก! ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียวที่เพียงแค่ฝึกฝนบำเพ็ญเพียรยังมิสามารถทำได้ แต่พวกเจ้ายังกระทำกับนางเช่นนี้ เห็นแก่ที่
เป็นพี่น้องในสำนักเดียวกันข้าไม่ฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ ก็ดีมากแล้ว”สายตาดุดันเยี่ยงเสือของเยี่ยนชิงแดงฉานเมื่อคิดถึงเคราะห์กรรมที่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้รับเมื่อครึ่งปีก่อน…เยี่ยนชิงก็มิสามารถควบคุมอารมณ์ได้ เขาอยากจะสับพวกเขาให้แหลกละเอียดตั้งนานแล้ว เพราะการสังหารเยี่ยนอู้สองพ่อลูกนี้ในดาบเดียวไม่สามารถระบายความแค้นเคืองในใจเขาได้หมดจริงๆมิหนำซ ้าเขาต้องประพฤติตัวเป็นเจ้าสำนักที่ดี เป็นผู้นำที่แข็งแกร่งและมีอำนาจกว่าเดิม เพื่อจะปกป้องลูกสาวแล
