“อะไรนะ!” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลร้องเสียงหลง“เป็นไปได้อย่างไร!” ผู้อาวุโสรองและเยี่ยนอู้ต่างตกใจ ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ทุกคนทราบดีว่าหญ้าสมุนไพรเทียนหลิงเป็นสารหล่อลื่นที่จำเป็นสำหรับการปรุงยา เพื่อช่วยคงคุณสมบัติทางยาของสมุนไพรแต่ละชนิด เรียกได้ว่าเป็นตัวยานำพาสำคัญของสมุนไพรแต่ละชนิดเลยก็ว่าได้แต่หญ้าสมุนไพรเทียนหลิงต้องเก็บเกี่ยวและใช้ทันทีมิสามารถเก็บไว้ได้ โชคดีที่หญ้าสมุนไพรเทียนหลิงเพาะปลูกได้ง่าย ใช้เวลาเพียงสามถึงห้าวันก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว แต่หอโอสถกลับไม่เหลือเลยสักต้น แม้มันจะเพาะปลูกได้ง่ายเพียงใดก็ตาม อีกทั้ง…ผู้อาวุโสรองที่คิดลึกซึ้งกว่านั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปม น ้าเสียงเคร่งขรึมกว่าเดิม “หอโอสถคือหัวใจสำคัญของเหล่าชีวิตในสำนัก แต่กลับไม่สามารถดูแลสมุนไพรสำคัญอย่างเทียนหลิงได้ แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรว่ายาทาและยาเม็ดอื่นๆ จะมีครบถ้วน!”พลุบ ประมุขแห่งหอโอสถคุกเข่าขอโทษด้วยสีหน้าซีดเผือดในทันที “ข้าผิดไปแล้ว!”“ท่านประมุข!” บรรดาผู้ดูแลหอโอสถที่ติดตามประมุขแห่งหอโอสถมาต้อนรับเหล่าผู้อาวุโสก็คุกเข่าลงเช่นกัน
ชายหนุ่มผู้ดูแลคนหนึ่งทนไม่ไหว พูดขึ้นว่า “รายงานท่านผู้อาวุโสรอง เรื่องนี้จะโทษท่านประมุขหอมิได้จริงๆ ขอรับ หอโอสถของเราไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าถงเหล่าจะทำลายหญ้าสมุนไพรเทียนหลิงได้ขอรับ!”“ว่าอย่างไรนะ!” ผู้อาวุโสรองหนังตากระตุก พูดด้วยน ้าเสียงดุดันว่า “ถงเหล่
