ายว่า “ไม่คิดว่าศิษย์พี่จะไร้จรรยาเช่นนี้โยกย้ายองครักษ์สำนักมาปกป้องลูกสาว ดูเหมือนว่าข้าที่เป็นน้องชายคนนี้จะต้องสั่งสอนเองเสียแล้ว! ใครก็…”คำว่า ‘ได้’ ข้างหลังยังไม่ทันพูดออกมา เยี่ยนอู้ก็พูดต่อไปไม่ได้แล้วตู้ม! ต้าม!เสียงระเบิดตู้มต้ามดังสะเทือนขึ้นจนกลบเสียงของเยี่ยนอู้ไปหมดเขาอดขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น”ยอดฝีมือคนอื่นๆ ของสำนักต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นมีเพียงยอดฝีมือหนึ่งเดียวที่มาจากหอสัตว์บรรพกาลที่พูดขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อยว่า “ดูเหมือนว่าสัตว์บรรพกาลจะออกมาแล้ว?”ในขณะเดียวกัน…โฮกกก!กรรร ฮาก!…เสียงอันทรงพลังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
เสียงคำรามกึกก้องกังวาลของเสือ!ทำให้ยอดฝีมือจากหอสัตว์บรรพกาลตัดคำว่า ‘ดูเหมือนว่า’ออกไปอย่างมั่นใจ และพูดอย่างหนักแน่นว่า “สัตว์บรรพกาลออกมาแล้ว!”แต่นี่ยังไม่เท่าไร…สิ่งที่ทำให้เหล่ายอดฝีมือหน้าถอดสีคือ…ณ บริเวณที่ลึกลับที่สุดของสำนักชางอู๋ บัดนี้ได้มีแสงจางๆปรากฏออกมา“นั่น นั่นมันปรมาจารย์วิญญาณนี่! ออกมาแล้ว?!” เยี่ยนอู้และยอดฝีมือหน้าถอดสี ยังมีผู้อาวุโสแห่งสำนักชางอู๋ไม่น้อยที่ตระหนกตกใจจนปรากฏตัวขึ้น“อยากให้ข้าทรยศสำนักจริงๆ อย่างนั้นหรือ” เสียงของเยี่ยนอวี๋ดังขึ้นราวกับเสียงเพลงที่บรรเลงออกมาจากรถม้า เป็นเสียงที่เกียจคร้านแต่ซ่อนความเยือกเย็น สง่างามแต่แฝงไปด้วยความเฉยเมย
[1] ตันเถียน คือ บริเวณท้องน้อย ถือเป็น
