กจนไม่เหลือแม้คนเดียว
อัก!…เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!กลุ่มศิษย์ชายหญิงสำนักฝ่ายนอกที่อวดดีเหล่านั้นก็กระเด็นไปชนประตูใหญ่อย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงตอบโต้ ราวกับนกกระทาโง่เขลาหลังจากนั้น…ตุบ!เหล่านกกระทาก็ร่วงลงบนพื้นอย่างพร้อมเพรียง ราวกับไม่มีชีวิตแล้ว ทำเอาคนที่สะกดรอยตามมาสองสามคนตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก“…”ความเงียบเข้าปกคลุม…“คุณ คุณหนูใหญ่ พวก พวกเราฆ่า ฆ่าคนหรือเจ้าคะ” สาวใช้ในรถม้าที่กำลังตกตะลึงอยู่เช่นกันเริ่มลุกลน เพราะสำนักมีกฎระเบียบว่า คนสำนักเดียวกันเห็นต่างกันได้แต่จะเข่นฆ่ากันมิได้“เจ้าวางใจเถิด เม่ยเอ๋อร์เพียงแค่ขู่พวกนางเท่านั้น” เยี่ยนอวี๋ที่ในที่สุดก็เอ่ยปาก ปลอบประโลมสาวใช้อย่างใจเย็นผ่านไปครู่หนึ่ง…
เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากกลุ่ม ‘นกกระทาโง่เขลา’ ที่กองอยู่บนพื้นเหล่านั้น ราวกับกำลังพิสูจน์คำพูดของเยี่ยนอวี๋“เจ้า เจ้า…” เยี่ยนซาซาผู้ที่แท้จริงแล้วเพียงแค่ถูกเล่นงานจนฟันร่วงหมดปากลำตัวสั่นระริก มองไปที่รถม้าของเยี่ยนจื่ออวี๋ด้วยความอับอายและหวาดกลัว นางรู้สึกได้ถึงความเปียกปอนจากท่อนล่างและกลิ่นปัสสาวะที่ลอยมาจากตัวนางอย่างรุนแรงนางตื่นตกใจจนปัสสาวะราด…ต่อหน้าผู้คนมากมายเสียด้วย!
