ึ้น“ใต้เท้า รอยเท้านี้เป็นรอยที่เจ้าของรองเท้าทิ้งไว้จริงด้วยขอรับ”
เจียงซื่อก้าวไปข้างหน้าสามสี ่ก้าว แล้วยืนนิ่งอยู่ที่ริมทะเลสาบจวีสยา “รอยเท้าสุดท้ายอยู่ตรงนี้ปลายรองเท้าชี้หันหน้าไปในทะเลสาบ แสดงว่าก่อนที่น้องรองจะตกน้ำได้หันหน้าเข้าทะเลสาบจวีสยา หากน้องรองถูกคนผลักลงไปในน้ำ เช่นนั้นฆาตกรก็ต้องยืนอยู่ข้างหลังเขาแน่นอน ใต้เท้าว่าที่ข้าพูดมีเหตุผลหรือไม่”
เจินซื่อเฉิงพยักหน้า “ที่แม่นางเจียงพูดก็มีเหตุผลเพียงแต่ว่านอกจากรอยเท้าของคุณชายซูนั ้นก ็มีรอยเท้าคนอื่นเต็มไปหมด หากจะหาตัวฆาตกรจากรอยเท้าพวกนี้คงเป็นไปไม่ได้”เจินซื่อเฉิงพูดไป พร้อมกับแอบถอนหายใจในใจ
นี่มันคล้ายกับสถานที่เกิดเหตุหลายๆ ที่เลย มันมักจะถูกทำลายเบาะแสสำคัญหลายๆ อย่างเพียงเพราะคนที ่ไม่รู้เรื่องรู้ราวพวกนี้ที่นำพาความลำบากอันใหญ่หลวงมาให้ เดิมคดีที่ไขได้ง่ายกลับกลายเป็นยาก แต่ก็ไม่อาจเอ่ยตำหนิเพราะเรื่องพวกนี้ได้
เจียงซื่อจ้องมองรอยเท้าที่เต็มพื้นไปหมด ได้แต่รู้สึกหนักใจ
ท่ามกลางรอยเท้าพวกนี้จะต้องมีรอยหนึ่งที่เป็นของฆาตกรแน่นอน แต่น่าเสียดายที่มีทั ้งคนเข้ามาช่วยและมุงดู จึงทำให้ไม่สามารถแยกแยะออกได้ตั้งแต่แรกแล้ว
เจียงซื่อถอนหายใจออกมาเบาๆ “ใต้เท้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้บอกว่าจะใช้สิ่งนี้เป็นตัวหาฆาตกร เพียงแต่อยากให้ทุกคนรู้จุดที่ฆาตกรยืนอยู่ในเวลานั้น หากมีฆาตกรอยู่จริงๆ เขาก็ควรจะยืนอยู่ตรงนี้ ทุกท่านเห็นด
