รัศมีดาบวูบวาบฟาดฟันลงมาราวกับอสนีบาต
สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งกระโจนหลบฉากไปคนละทิศละทาง
ตู้ม!
คลื่นพลังกระแทกจากการปะทะระเบิดฝุ่นตลบฟุ้ง แม้จะหลบพ้นรัศมีดาบ แต่แรงอัดอากาศยังซัดจนทั้งคู่เซถลาถอยร่นไปหลายก้าว
“เสียงนี้…”
สวีหมิงปักหลักยืนหยัด สายตาจับจ้องไปยังชายชุดดำเจ้าของเสียงหัวเราะ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว… แต่เป็นความเกลียดชังที่สลักลึกถึงกระดูกดำ!
“หลินซื่อ! เจ้าคือหลินซื่อ!!”
“โฮ่… ขนาดอยู่ในสภาพนี้ยังจำคุณชายผู้นี้ได้อีกรึ?”
ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนจะกระชากฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มวัยเยาว์ที่คุ้นตา
“เป็นเจ้าจริงๆ!!”
ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น ดวงตาของสวีหมิงแทบจะลุกเป็นไฟ เส้นเลือดปูดโปนด้วยโทสะถึงขีดสุด
“ศิษย์พี่…”
อู๋เสี่ยวพั่งที่อยู่ไม่ไกลถึงกับตะลึงงัน ตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นศิษย์พี่ผู้เงียบขรึมแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดรุนแรงถึงเพียงนี้
“นายน้อย…”
ชายชุดดำอีกคนเห็นผู้เป็นนายเผยโฉมหน้า สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ช่างเถอะ!”
หลินซื่อโบกมืออย่างไม่ยี่หระ กวาดสายตามองสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งด้วย
