ะไม่ยอมแพ้ อยากจะอาศัยความสวยและนิสัยที่เข้าอกเข้าใจคนอื่นมาอบอุ่นดวงใจของท่านปัว ภายหน้ามีบุตรหรือไม่ก็ธิดาสักคน ลูกนางก็จะได้เป็นเจ้าคนนายคนแล้ว
แต่วันเวลาล่วงเลยไปจึงได้รู้ว่าท่านปัวรับสาวใช้อุ่นเตียงมาล้วนให้มาอุ่นเตียงในยามที่ฮูหยินไม่สะดวกเท่านั้น ในหัวใจของท่านปัวเกรงว่าพวกนางไม่ค่อยต่างกันกับตาสีตาสาเท่าใดนัก
ปีแล้วปีเล่าพ้นผ่าน ความมุ่งมาดปรารถนาเหล่านั้นได้มลายหายไปนานแล้ว ความไม่พอใจอาจมีบ้าง แต่เสียใจภายหลังนั้นไม่มี
ตอนนั้นพี่น้องเหล่านั้นที่แต่งงานกับบ่าวรับใช้ไม่เคยมีชีวิตสบายอุราอย่างนางเลย มีไม่น้อยที่แต่ละวันโดนฝั่ายชายทุบตีหรือไม่ก็กลัดกลุ้มกับหนทางหาเลี้ยงชีพ นางมีชีวิตอย่างสุขสงบในเรือนใหญ่อย่างน้อยก็มีอาหารเครื่องนุ่มห่มให้ไม่ขัดสน พ่อแม่พี่น้องก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วยไม่น้อย…
“สาวใช้ที่รับใช้เจ้าเล่า”
ไม่นานสาวใช้สองนางก็เข้าไปคำนับเจินซื่อเฉิง
“เมื่อคืนพวกเจ้ารับใช้อนุหลับนอนหรือ”
สาวใช้อาภรณ์เขียวคนหนึ่งเอ่ยว่า “เมื่อวานบ่าวอยู่โยง พักอยู่ปลายเท้าอนุเจ้าค่ะ”
หย่งชังปัวไม่เคยยกสาวใช้อุ่นเตียงสองนางมาเป็นอนุ แต่ลูกชายโตแล้ว ยามเหล่าคนรับใช้เอ่ยถึงสาวใช้อุ่นเตียงของท่านปัวทั้งสองด้วยคำว่าอนุ ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าแปลก
“ระหว่างนั้นมีความเคลื่อนไหวใดบ้างหรือไม่”
สาวใช้อาภรณ์เขียวเอ่ยโดยไม่ต้องคิดว่า “ไม่มีเจ้าค่ะ บ่าวหลับไม่ลึก อีกทั้งยังหลับอยู่ปลายเท้าอนุ หาก
