ณ ส่วนลึกของป่าหนานเฟิง
อู๋เสี่ยวพั่งเหลียวหลังกลับไปมองทิศทางที่เพิ่งเดินจากมา แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความกังวล “ท่านอาจารย์… ปล่อยพวกมันทิ้งไว้ในสภาพนั้นจะดีหรือขอรับ?”
“ทำไม? หรือเจ้าอยากจะหาฟูกนุ่มๆ ห่มผ้าห่มให้พวกมันนอนพักผ่อนอย่างสุขสบาย?”
จางอวิ๋นปรายตามองลูกศิษย์ด้วยหางตา
“หามิได้ขอรับ!”
อู๋เสี่ยวพั่งรีบส่ายศีรษะจนแก้มกระเพื่อม “ศิษย์เพียงแค่กังวลว่า… หากไอ้เฒ่า ‘ชิวเนวี่ย’ นั่นดวงกุดโดนสัตว์อสูรคาบไปกิน เงินเดิมพันหนึ่งแสนหินวิญญาณที่ท่านอาจารย์เดิมพันไว้ เกรงว่าจะตามทวงยากเอาน่ะสิขอรับ!”
จางอวิ๋นมองดูสีหน้าจริงจังขึงขังของอู๋เสี่ยวพั่งแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เออแฮะ… นั่นมันก็เป็นปัญหาจริงๆ เงินตั้งหนึ่งแสนหินวิญญาณเชียวนะ!
แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกที จางอวิ๋นก็โบกมืออย่างไม่ยี่หระ
“ช่างเถิด… หากมันโดนกินตายจริงๆ เดี๋ยวอาจารย์จะไปทวงหนี้กับเจ้าสำนักหนานซานเอาเอง เชื่อว่าระดับเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่ คงไม่กล้าเบี้ยวหนี้และเสียศักดิ์ศรีต่อหน้าธารกำนัลหรอก!”
“จริงด้วยขอรับ!”
อู๋เสี่ยวพั่งพยักหน้าเห็นด้วยอย่างใสซื่อ
สวีหมิงที่เดินอยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาของทั้งคู่แล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ
ก็เมื่อก
