วัยกลางคนถลึงตาใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาและปลอบประโลมนางอย่างอบอุ่น
ซิ่วเหนียงจื่อปาดน้ำตา เล่าถึงที่มาของเรื่องราว
ชายวัยกลางคนยังคงฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งซิ่วเหนียงจื่อพูดจบ ก็ไม่มีแสดงท่าทีอะไรออกมาเมื่อซิ่วเหนียงจื่อเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบคุกเข่าลงให้ชายวัยกลางคนทันที “ใต้เท้า หากข้าน้อยพูดเท็จสักคำขอให้ฟั้าผ่า บุตรสาวของข้าถูกซื่อจื่อฉังซิงโหวผู้นั้นทำร้ายจริงๆ ตอนนี้ศพถูกฝังอยู่ใต้พุ่มดอกไม้ในสวนของจวนของพวกเขา ท่านส่งคนไปดูได้เจ้าค่ะ แล้วจะรู้ว่าข้าน้อยไม่ได้พูดเหลวไหล…”
“หญิงอย่างเจ้าช่างไม่รู้จักว่าอะไรสมควรหรือไม่สมควรจริงๆ อาศัยคำพูดเหลวไหลของเจ้าไม่กี่คำก็จะให้ใต้เท้าของพวกเราไปขุดสวนหลังจวนโหวงั้นหรือ”
“ใต้เท้าเจ้าคะ ข้าน้อยขอร้องท่านล่ะ มีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถช่วยให้ความเป็นธรรมกับข้าน้อยได้”
ชายวัยกลางคนลูบเคราของตัวเองและพึมพำสักครู่ จากนั้นสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาว่า “รีบไปจ้างรถม้าที่จุดพักม้าด้านหน้า”
ผู้ใต้บังคับบัญชารับคำสั่งแล้วผละไปทันที ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน อาซ้อ ท่านตามข้าเข้าเมืองหลวงก่อนข้าจะตรวจสอบอย่างละเอียด หากท่านพูดความจริง ข้าจะคืนความยุติธรรมให้กับท่านอย่างแน่นอน”
“ขอบคุณใต้เท้าชิงเทียนเจ้าค่ะ!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเดินทางได้เร็วมาก ไม่นานเขาก็นำรถม้ามาจากจุดพักม้า ชายวัยกลางคนเชิญซิ่วเหนียงจื่อขึ้นรถม้า ทุกคนไ
