ารดา มีคำตอบให้กับชื่อเสียงของจวนอันกั๋วกง มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเครื่องสังเวยในความรักของพวกเขาทั้งคู่พอเห็นเจียงซื่อยิ้มออกมาแล้ว เจียงจั้นก็ยิ้มดีใจไปด้วยพลางดื่มน้ำหวานที่อาหมานยื่นมาให้ และลุกขึ้นไปไกวชิงช้าข้างนางต่อ
“น้องสี่”
“เจ้าคะ?”
“เจ้าคนแซ่จี้มันเป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝั่ออนาคตเจ้าจะต้องเจอคนที่ดีกว่าแน่นอน” พอเจียงจั้นกล่าวถึงตรงนี้ก็นึกสงสัย “ว่าแต่น้องสี่ชอบคนแบบไหนกันหรือ พี่รองมีเพื่อนเยอะแยะมากมายแนะนำให้เจ้าได้นะ”
เจียงซื่อยิ้มและพูดไปว่า “ดีได้แบบพี่รองข้าก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”
ถ้าเป็นเพื่อนแบบนั้นของพี่ชายล่ะก็ช่างเถอะ
เจียงจั้นตกตะลึงจนใบหน้าแดงแจ๋ทั้งหน้าและรีบหาข้ออ้างเดินจากไป
เจียงซื่อนึกไม่ถึงว่าเจียงจั้นจะหน้าบางเช่นนี้ ยิ้มขบขันและลุกยืนขึ้นจากชิงช้า กลับเข้าไปในเรือนเปลี่ยนเสื้อและพาอาหมานออกไปข้างนอก
ในเมื่ออวี้ชีสื่อสารผ่านเจ้าเอ้อร์หนิวมาหานางอย่างนั้นนางก็ไปสอบถามให้ชัดเจนไปเลยจะดีกว่า
