องมารดา อีกทั้งยังมีสายตาแสดงความไม่พอใจของเหล่าพี่น้องอีก
บ้านก็เป็นบ้านของเขา แต่ในสายตาของเขากลับเป็นค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นทีไม่คุ้นเคยเสียแล้วความไม่คุ้นเคยเหล่านั้นค่อยๆ บีบให้เขาจะกลายเป็นคนบ้า
เขาปลอบใจตนเองมาโดยตลอด คิดว่าพอหลังจากแต่งงาน เขาจะตั้งใจศึกษาหาความรู้ให้ประสบความสำเร็จขึ้นมาให้ได้ เมื่อถึงเวลานั้นใครมันจะกล้ายกเรื่องที่เขาแต่งงานกับสาวชาวบ้านขึ้นมาว่าเขาได้อีก
แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องที่เขาคาดคิดอยู่ในใจกลับถูกสุนัขตัวหนึ่งทำลายลง
น่ากลัวว่าเขาจะเป็นเจ้าบ่าวที่ขายหน้าที่สุดคนหนึ่งเสียแล้ว“คุณชายสามรีบขึ้นมาเถอะขอรับ” ผู้ดูแลรีบนำม้าตัวใหม่มาให้อีกตัวพลางเอ่ยเตือนให้ขึ้นม้าเสียงเบา
จี้ฉงอี้พยายามพยักหน้าและขึ้นหลังม้าอย่างเงียบๆ ปล่อยไปตามเสียงดนตรีของขบวนรับเจ้าสาวที่บรรเลงขึ้นอีกครั้ง ทั้งบรรยากาศโปรยเหรียญโปรยลูกอมคึกคักขึ้นมา แม้จะมีบรรยากาศคึกครื้นเช่นนี้แต่หูของเขากลับไม่ได้ฟังเข้าโสตประสาทเลยสักนิด
เจียงเชี่ยวเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง พอได้สติกลับมาก็กล่าวขึ้น “สุนัขของบ้านใครปล่อยให้ออกมาวุ่นวายได้แบบนี้นะ”
ทำดีมาก
เจียงซื่อไม่ได้พูดต่อแต่สายตากลับมองไปยังร่างหนึ่งท่ามกลางฝูงชน ในใจกลับงุนงง
อวี้ชีที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ทำไมถึงมายืนอยู่ท่ามกลางความคึกครื้นนี้ได้
ในชาติก่อนก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเขาไปร่วมงานแต่งของจี้ฉงอี้
