เจียงซื่อก้มมองพลั่วที่อยู่ในมือและรู้แจ้งในฉับพลัน
ที่แท้พลั่วนี้ไม่ได้ถูกคนสวนจอมเกียจคร้านโยนทิ้งเอาไว้ที่ข้างกำแพง แต่เป็นพลั่วที่เด็กหนุ่มสองคนนี้วางเอาไว้เพื่อที่จะหยิบมาใช้ฝังศพได้สะดวก!
ก็กว่าเหตุใดพลั่วในสวนดอกไม้ถึงได้แข็งแรงปานนี้…
ความคิดผุดขึ้นในหัวของเจียงซื่อ นางรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถทนรอเช่นนี้ได้อีกแล้ว
เพราะไม่มีใครโง่งมไปเสียหมด บ่าวรับใช้ทั้งสองทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ก็ย่อมมีอาการจิตตกเกิดขึ้นเป็นธรรมดา การที่จู่ๆ พลั่วหายไปอันหนึ่งคงทำให้พวกเขารู้สึกตงิดขึ้นมาอย่างแน่นอน
และจุดที่นางซ่อนตัวอยู่ตอนนี้ อย่าว่าแต่อำพรางได้อย่างแนบเนียน เพราะลำพังแค่เงาของนางก็ยังบังไม่มิด แต่ที่ยังซ่อนอยู่ได้ก็เพราะอาศัยความมืดยามค่ำคืนเท่านั้น
หากบ่าวรับใช้ทั้งสองเดินหาจนทั่วก็คงพบนางได้ไม่ยาก หากเป็นเช่นนั้นก็คงไม่ต่างอะไรกับการแหวกหญ้าให้งูตื่น
สิ่งที่นางได้รับรู้มาในคืนนี้มากเพียงพอแล้ว เจียงซื่อไม่คาดคิดว่าตนเองจะได้มาเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตัวเอง
ชั่วเส้นยาแดงผ่าแปด เจียงซื่อชูมือขวาขึ้นมาพลางรวบรวมสมาธิ แสงสว่างจางๆ ลอยออกมาจากฝั่ามือ ในชั่วพริบตาแสงริบหรี่นั้นก็บินวับจากฝั่ามือเจียงซื่อพุ่งตรงไปยังบ่าวรับใช้ทั้งสองอย่างรวดเร็ว
หากมองผ่านๆ แสงสลัวนั้นละม้ายคล้ายกับหิ่งห้อยทั่วไป แต่แสงนั้นเบาบางกว่าแสงของหิ่งห้อยมาก
เจียงซื่อไม่รู้มาก่อนว่าตนเองสามารถใช้วิชานี้ได้แล้ว
สิ่งนี
