“นี่คือสิ่งใด” เจียงจั้นยื่นมือรับสิ่งของชิ้นนั้นมาดูอย่างละเอียด
สิ่งนั้นคือกระบอกไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง ฝากระบอกถูกอุดเอาไว้ สำหรับสัมผัสแรก เจียงจั้นคิดว่าข้างในนี้ต้องมีของอยู่แน่ๆ
เขาอดสูดหายใจลึกไม่ได้ พลางมองหน้าเจียงซื่อด้วยความตื่นเต้น
นี่น้องสี่คงไม่ได้แอบชอบคนชั้นต่ำที่ชอบเที่ยวหอนางโลมหรอกกระมัง อย่าเชียวนะ!
เจียงซื่ออธิบายเสียงเบา “ด้านหลังหอนางโลมปีชุนมีตรอกซอยลับอยู่หนึ่งซอย พี่รองเคยสังเกตหรือไม่”
เอ๊ะ…น้องสี่รู้แม้กระทั่งตรอกซอยลับนั่น หรือว่าเคยนัดพบกับคนชั้นต่ำแถวนั้นจริงๆ
สีหน้าของเจียงจั้นแย่ลงกว่าเดิม
ตรอกซอยลับนั่นแทบไม่มีคนไป ได้ยินว่าหลังจากสาวขายบริการที่ใบหน้าเริ่มเหี่ยวย่นและล้มปั่วยตาย ก็จะถูกห่อด้วยหญ้าแห้งแล้วยกออกไปทิ้งโดยใช้ตรอกซอยนั้นเป็นทางผ่าน
ส่วนเขารู้จักตรอกซอยนั่นได้ ก็เพราะบังเอิญเคยเห็นคนลากตาแก่มึนเมาคนหนึ่ง ออกมาจากหอนางโลมปีชุนแล้วทุบตีเขาอย่างรุนแรงตรงนั้น
“พี่รองไม่รู้จักรึ ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นข้า…”
“ข้ารู้ๆ!”
“งั้นข้ารบกวนพี่รองนำกระบอกไม้ไผ่นี่ไปที่ตรอกซอยลับ ตรงนั้นน่าจะมี ‘กล่องร้องเรียน’ ติดอยู่”
กล่องร้องเรียน คือกระบอกไม้ไผ่ยาวหนึ่งฟุต มักถูกติดตั้งไว้ตามตรอกซอยที่ลับตาคน หากมีใครอยากร้องเรียนพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของขุนนาง สามารถแอบหยอดจดหมายเข้าไปได้ พอถึงเวลาจะมีเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการมาเก็บจดหมายเป็นระยะๆ
ชาติที่แล้ว จวนอันกั๋วกงป
