ต้องจัดการโดยด่วนที่สุด ก็คืองานสมรสในครั้งนี้ เริ่มจากการตัดขาดความสัมพันธ์กับคุณชายจี้ ผู้ต่างจากชายทั่วไป กับจวนอันกั๋วกงที่สูงส่งแทบเอื้อมไม่ถึง แม้ตายจากไปก็ขอให้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก!
เพียงครู่เดียว เจียงซื่อสวมชุดเสร็จเรียบร้อย จึงหันไปเอ่ยกับอาหมาน “ไปกันเถอะ อาหมาน”อาหมานหยิบถุงผ้าบนเก้าอี้ขึ้นมา
อาเฉี่ยวลังเลไปครู่หนึ่ง จึงขวางเจียงซื่อและเอ่ย“คุณหนู ดึกขนาดนี้แล้ว คุณหนูจะออกไปจริงๆหรือเจ้าคะ ประตูสองลงกุญแจแล้วนะเจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว อาเฉี่ยว เจ้าอยู่เฝั้าเรือนให้ดีก็พอ” เจียงซื่อกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
หากเป็นไปได้ นางก็ไม่ได้อยากออกไปเสี่ยงในเวลากลางคืนเช่นนี้ แต่ในจวนแห่งนี้นอกจากสาวรับใช้สองคนนี้แล้ว ก็หามีคนที่นางไว้ใจได้อีกไม่อาเฉี่ยวเห็นดังนั้นก็พยักหน้ารับปากหงึกๆ เอ่ยด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ”จากนั้นก็หลีกทางให้
เจียงซื่อพาอาหมานย่องออกจากเรือนไห่ถัง ทะลุผ่านประตูแล้วประตูเล่าโดยมีต้นไม้และดอกไม้ตามสวนเป็นตัวช่วยกำบังจนมาถึงประตูสอง
“คุณหนู!” อาหมานมองดูประตูที่ปิดสนิท พลางเอ่ยเรียกเสียงเบา
—————————-[1] ยามสวีเจิ้ง หมายถึง เวลา 2 ทุ่มตรง[2] ปัว หนึ่งในบรรดาศักดิ์ 5 ขั้นรองจากอ๋อง ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้เชื้อพระวงศ์ และข้าราชสำนักชั้นสูง เรียงตามลำดับจากขั้นสูงสุดได้แก่กง โหว ปัว จื่อ และหนาน[3] กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุด
