อ ข้าไม่ปรารถนาบัลลังก์นั้นตราบใดที่เสด็จพ่อมีสุขภาพดี ครอบครัวของเราที่อยู่ด้วยกันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใด บัลลังก์นั้นไม่มีความหมาย หากได้รับราชบัลลังก์หมายถึงการสูญเสียฮ่องเต้ ข้าไม่ต้องการอย่างแน่นอนพะยะค่ะ ! ”ฮ่องเต้รู้สึกคลื่นของอารมณ์และถอนหายใจ“เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ! ถ้าบุตรทุกคนของเราเป็นเหมือนโมเอ๋อนั่นคงดีมาก ! ” ในขณะที่เขาพูดสภาพจิตใจเริ่มจางลงอีกครั้ง และเขารู้สึกว่ามีบางอย่างหายไปที่ด้านข้างของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถระบุได้ว่าอะไรผิดปกติดังนั้นเขาจึงเรียกจากจิตใต้สำนึก “เสี่ยวหยวนจื่อ ! เสี่ยวหยวนจื่อเจ้าอยู่ไหน ? ”เสียงตะโกนนี้เกือบทำให้วิญญาณของพระสนมหยวนชูหลุดจากร่างของนางและนางก็ให้ขันทีหวู่หยิงมาพบเพื่อตอบโต้ด้วยความกังวลว่าสิ่งที่ไม่ดีจะเกิดขึ้นในคืนนี้หวู่หยิงยืนอยู่ด้านข้างของฮ่องเต้และตอบสนองต่อการเรียกแต่ฮ่องเต้มองเขาราวกับว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าและถามว่า “เจ้ามาจากไหน ? เสี่ยวหยวนจื่อของข้าอยู่ที่ไหน ? ”หวู่หยิงมองที่พระสนมหยวนชูและเมื่อเห็นว่าพระสนมหยวนชูทำเหมือนไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ เขากัดฟันและพูดความจริง “ขันทีจาง
หยวนทำผิดและถูกเนรเทศไปยังฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดเมื่อสิบวันก่อนพะยะค่ะ ฝ่าบาทจำไม่ได้หรือพะยะค่ะ”ฮ่องเต้ตกตะลึง“เราส่งเสี่ยวหยวนจื่อไปยังฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดหรือ? แปลก เราไล่เขาไปที่ฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดเมื่อไหร่ ? เราจะไล่เขาไปยังที
