นี้ ! ข้ำต้องคิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วน ข้ำไม่สำมำรถปล่อยให้น้องเจ็ดได้ประโยชน์จำกเรื่องนี้ เพียงเพรำะข้ำได้กลับมำเมืองหลวง” หลังจำกพูดแบบนี้เขำถำมบ่ำวรับใช้ว่ำ “บอกข้ำสิเจ้ำคิดว่ำน้องเจ็ดหมำยปองผู้หญิงคนนั้นหรือไม่ ? ”บ่ำวรับใช้โบกมืออย่ำงรวดเร็ว“ไม่ ไม่ นำงไม่ได้งดงำมปำนนำงฟ้ำที่จะท ำให้ทุกคนหมำยปองพะยะค่ะ”“พูดอีกครั้ง! ””ไม่ไม่! พระองค์หมำยปอง พระองค์หมำยปองพะยะค่ะ”“เจ้ำก ำลังบอกว่ำน้องเจ็ดหมำยปองนำงอยู่หรือ? ”
“ไม่……”บ่ำวรับใช้ใกล้จะหมดควำมรู้สึกแล้ว เขำรู้สึกว่ำองค์ชำยสี่ควรเข้ำใจในเรื่องอื่น ๆ แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่ำนมำหลังจำกเขำได้พบกับคุณหนูสำมตระกูลเฟิง เขำดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เขำควรจะพูดหรือว่ำคนอื่นหมำยปองนำงหรือไม่ ? นี่มันช่ำงสับสนจริง ๆ ! เขำควรจะตอบยังไงดี ?บ่ำวรับใช้ตกใจมำกจนร่ำงกำยเขำปกคลุมไปด้วยเหงื่อแต่ซวนเทียนยี่เริ่มพูดกับตัวเองว่ำ “นำงคงสับสนกัน แต่ก็ดีวันหนึ่งข้ำจะให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่ำใครปฏิบัติต่อนำงดีที่สุดในโลก ! ”เนื่องจำกเฟิงเซียงหรูอยู่ที่ต ำหนักจุนซวนเทียนยี่โกรธตลอดทั้งวัน และในวันเดียวกันนี้ในต ำหนักในของฮ่องเต้ เนื่องจำกงำนเลี้ยงฉลองปีใหม่ที่ก ำลังจะมำถึง บรรดำพระสนมรวมตัวกันที่พระรำชวังหลวง เสนอควำมคิดที่ชำญฉลำดกับพระสนมหยวนชู “เพรำะเป็นงำนเลี้ยงปีใหม่ของฮ่องเต้ จำกนั้นทุกคนควรออกมำและมีส่วนร่วมในต ำหนักในของฮ่องเต้นี้ นอกจำกผู้ที่ถูกเนรเทศไปยังต ำหนัก
