ฮ่องเต้ไม่ควรโกรธอย่ำงไรก็ตำมสิ่งที่พระสนมเหล่ำนี้คิดหลังจำกที่พวกนำงได้ยินก็คือฮ่องเต้อำจนึกถึงควำมรู้สึกเก่ำๆ ของเขำที่มีต่อพราชำยำหยุนเมื่อเขำ
เห็นนำง เมื่อพวกนำงคิดว่ำควำมเป็นไปได้นี้มีอยู่ พวกนำงทั้งหมดก็เงียบลงและไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป ถึงแม้ว่ำพระสนมหยวนชูจะผูกขำดฮ่องเต้และพวกนำงไม่มีโอกำส แต่อย่ำงน้อยก็มีควำมหวังอย่ำงน้อยพวกนำงก็สำมำรถประจบประแจงพระสนมหยวนชู และนำงก็บอกว่ำนำงจะให้โอกำสพวกนำงในช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้ำ แต่เมื่อพราชำยำหยุนฟื้นพลังของนำง ทุกอย่ำงจะเหมือนเดิม นั่นคือนรกที่พวกนำงไม่ต้องกำรกลับไปที่อีกครั้ง……หลังจำกส่งผู้หญิงกลุ่มนั้นไปแล้วไฟก็เผำไหม้ในหัวใจของพระสนมหยวนชู นำงพำหยูซู่ไปเดินเล่น และเดินจนกว่ำพวกนำงจะไปถึงประตูต ำหนักศศิเหมันต์เมื่อมองไปที่ต ำหนักนำงก็พูดพึมพ ำกับตัวเองว่ำ “พราชำยำหยุน ! รอข้ำก่อน! ข้ำจะขังเจ้ำอยู่ในต ำหนักศศิเหมันต์นี้ตลอดไปจนกว่ำเจ้ำจะตำย ! ”
