กำรเยำะเย้ยของพราชำยำหยุนท ำให้ควำมตึงเครียดของเฟิงเซียงหรูผ่อนคลำยทันทีสิ่งเหล่ำนี้คืออะไร ท ำไมมันรู้สึกเหมือนนำงถูกซวนเทียนยี่ครอบครอง เมื่อผู้ชำยคนนั้นเห็นตัวอย่ำงกำรเย็บปักเหล่ำนี้เป็นครั้งแรก เขำก็พูดอย่ำงนี้ดังนั้นเฟิงเซียงหรูจึงริเริ่มที่จะอธิบำยนำงบอกกับพราชำยำหยุน“สิ่งที่ปักเป็นอำคำรชนบทในยุโรป อำคำรเหล่ำนี้แตกต่ำงจำกของเรำไม่ได้สร้ำงจำกไม้ แต่สร้ำงจำกหิน และภำพด้ำนล่ำงมีคนเย็บมันนำงชื่อคือโมนำ ลิซ่ำ ชำวต่ำงชำติเจ้ำค่ะ”“ชำวต่ำงชำติ”พราชำยำหยุนคิดอยู่พักหนึ่ง “เฉียนโจว? กูซูชำวต่ำงชำติเหล่ำนั้นหรือ ? ”เฟิงเซียงหรูส่ำยหัวของนำง“พวกเขำเป็นชำวต่ำงชำติที่อยู่ห่ำงไกลจำกเรำมำกในอีกด้ำนหนึ่งของมหำสมุทร” หลังจำกพูดแบบนี้นำงมองไปที่เฟิงหยูเอง และพูดว่ำ “พี่รอง ทุกรูปเหล่ำนี้ นำงอำจเห็นพวกมันจำกอำจำรย์ชำวเปอร์เซียคนนั้นใช่หรือไม่เจ้ำคะ ? ””ใช่!ข้ำเห็นจำกอำจำรย์ชำวเปอร์เซีย” นี่คือค ำอธิบำยที่เฟิงหยูเองให้กับทุกคน “ในอีกด้ำนหนึ่งของมหำสมุทร ผู้คนที่นั่นดูแตกต่ำงจำกเรำ สถำปัตยกรรมของพวกเขำก็แตกต่ำงจำกเรำและพูดภำษำที่แตกต่ำงกัน ข้ำไม่เคยไปที่นั่นมำก่อนนี่คือสิ่งที่อำจำรย์ของข้ำบอกแม้แต่ภำพเหล่ำนี้ก็เป็นสิ่งที่อำจำรย์ทิ้งไว้ให้ข้ำในเวลำนั้น ข้ำบอกว่ำข้ำต้องกำรพำเฟิงเซียงหรูมำพบเสด็จแม่ และคิดว่ำเฟิงเซียงหรูไม่
สำมำรถน ำสิ่งของใด ๆ มำเป็นของก ำนัลได้ ดังนั้นลูกสะใภ้จึงตัดสินใจให้นำงเอำงำ
