ถูกทิ้งให้จ้องมองที่พื้นผิวของสระน ้า และพวกเขาเห็นว่าไม่มีอากาศออกมาจากปากของท่านผู้หญิงฉีอีกต่อไปสนมเซียงสั่นเทาอย่างลังเลพูดว่า“ไม่มีการช่วยชีวิตนางใช่หรือไม่ ? ”“มีอะไรที่เราทำได้? ” นางสนมเหม่ยถาม “เจ้าคิดว่าพวกเราคนใดคนหนึ่งสามารถลงไปช่วยนางได้หรือ ? ” หลังจากพูดแบบนี้นางถามบ่าวรับใช้ของนางที่ด้านข้างของนาง “มีใครว่ายน ้าได้บ้าง ? ”บ่าวรับใช้ส่ายหัว“ข้าว่ายน ้าไม่เป็นเจ้าค่ะ”“งั้นมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ”นางสนมเหม่ยกล่าว “ไม่จำเป็นต้องกลัว มันเป็นแค่คนที่เสียชีวิต มันเป็นเรื่องปกติ ตำหนักในสงบนิ่งมานานกว่า 20 ปี มันเป็นเรื่องของเวลาที่มีคนเสียชีวิต ยิ่งกว่านั้นนางถูกเตะลงไปในน ้าโดยใครบางคนจากทางด้านฮองเฮา ไม่จำเป็นที่เราจะต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งอื่นใด เราเพียงแค่บอกพระสนมหยวนชูเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เรากังวลว่าจะไม่มีใครลุกขึ้นยืนเพื่อท่านผู้หญิงฉี ไปกันเถิด ! ”เพียงไม่กี่คำก็ไม่มีใครเหลือที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับคนที่ตกลงไปในน ้า มีเพียงบ่าวรับใช้ของท่านผู้หญิงฉีเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังพวกนางคุกเข่าลงพร้อมกับสะอื้น
ในด้านหมอหลวงมันคือซุนชิที่รับงานนี้ พวกเขานำผู้ช่วยของเขา เสี่ยวเหมามาตรวจเฟิงจื่อหรู คนเหล่านี้เป็นคนที่ส่งไปยังพระราชวังโดยเฟิงหยูเอง แต่พวกเขาแตกต่างกันมาก คนหนึ่งเคยใส่ร้ายเฟิงหยูเองเรื่องพระสนมหลี่ และอีกคนก็คือลูกพี่ลูกน้องของวังห
