้วลุกขึ้นยืนเดินไปที่สระน ้าหยูหร่งตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้และต้องการหยุดเขาแต่บ่าวรับใช้ 4คนรีบมาหยุดนาง นางอ้อนวอนอย่างขมขื่น “สนมเหม่ยได้โปรด !นายน้อยตระกูลเฟิงยังเด็กเกินไป และไม่สามารถทนสิ่งนี้ได้ แล้ว…ข้าจะลงไปเอง ! แม้ว่าข้าจะว่ายน ้าไม่เก่งมาก แม้ว่าข้าจะตาย จะต้องพบปิ่นของท่านแน่นอนเจ้าค่ะ””เจ้า? ” สนมเหม่ยหัวเราะทันทีทันที “เจ้าเป็นคนประเภทไหน ?เจ้ามีสิทธิ์สัมผัสปิ่นทองของข้าหรือ ? ฮึ่ม ! จับตาดูนางอย่างใกล้ชิดอย่าปล่อยให้นางตะโกนต่อไป” เมื่อได้รับคำสั่งจากสนมเหม่ย กลุ่มบ่าวรับใช้พากันออกไปปิดปากของหยูหร่งเพื่อป้องกันไม่ให้ฉากในสวนดังเกินไป
ในเวลานี้จะได้ยินเสียง”ตู้ม” เฟิงจื่อหรูไม่มีทางเลือกอื่นและกระโดดลงไปในบ่อ น ้าเย็นยะเยือกทำร้ายร่างกายของเขาและแช่แข็งเฟิงจื่อหรูจนถึงจุดที่เขาขยับนิ้วไม่ได้ เขาว่ายไปได้สองสามครั้งก่อนที่จะเริ่มจมลงไปที่ก้นสระความสิ้นหวังเติมเต็มหัวใจของเขาสระน ้านี้เย็นมากและร่างกายของเขาก็แข็งทันที ไม่ต้องพูดถึงการหาปิ่น แต่เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะตายที่นี่ ? เฟิงจื่อหรูรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ทำไมเขาถึงไม่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ? ทำไมถึงต้องรบเร้าออกมาที่อุทยานแห่งนี้? แน่นอนผู้คนในพระราชวังฮ่องเต้นั้นเลวทรามต ่าช้า และคนที่น่ารักก็คือผู้ชั่วร้าย เขาไม่สามารถเข้าใจได้ ในบรรดาทุกสิ่งที่สมาชิกในตำหนักในของฮ่องเต้สามารถทำได้ ทำไมพวกนางต้องสร้างปัญหาให้คนอื่น ?แ
