นางกำนัลมองเห็นความสงสัยในแววตาของเฟิงจื่อหรูและนางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “น้องชายของพราชายาหยูระมัดระวังมากกว่าเด็กวัยอื่น ๆ ก่อนที่ข้าจะมา นางบอกว่าการใช้นามขององค์ชายเฟยหยูอาจสร้างปัญหาชั่วครู่หนึ่ง แต่จะเห็นได้ในภายหลัง ใครจะรู้ว่านายน้อยจะเริ่มสงสัยในสิ่งต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว”เฟิงจื่อหรูตกตะลึงและแสงจ้ากระพริบในสายตาของเขา“แน่นอนเจ้าไม่ใช่คนของเฟยหยู ! เจ้านายของเจ้าเป็นใคร ฦ ทำไมเจ้าถึงใช้ชื่อของเฟยหยู ? ”นางกำนัลอธิบายอย่างรวดเร็ว“นายน้อยอย่าตกใจ และฟังบ่าวรับใช้คนนี้พูด แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นหนึ่งในคนขององค์ชายเฟยหยูแต่ก็ไม่สามารถพูดได้ว่าข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับพระองค์ ในความเป็นจริงข้าถูกส่งมาโดยพระสนมซื่อเต๋อเพื่อดูแลนายน้อย เหตุผลที่พระสนมดูแลนายน้อยคือพราชายาหยูไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายรองเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้เฟิงจื่อหรูก็ตกใจ จากนั้นเขาก็คิดกับตัวเองเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดว่า “ข้ารู้เรื่องของพระสนมซื่อเต๋อพระองค์เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายรอง และเป็นย่าของเฟยหยู”หลังจากพูดแบบนี้เขาก็เห็นนางกำนัลพยักหน้า จากนั้นเขาผ่อนคลายเพียงเล็กน้อยและปรับอารมณ์ของเขา ในที่สุดโดยพูดว่า “งั้นเราก็อยู่ฝ่ายเดียวกัน”
บ่าวรับใช้พยักหน้า“ใช่เราอยู่ข้างเดียวกันเจ้าค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว นางก็แนะนำเฟิงจื่อหรู “นายน้อยสามารถพักได้นานขึ้นอีกหน่อย แม้ว่าราชสำนักในตอนเช้าจะเลิก
