งคนนี้มำที่เตียงของเขำ ?ด้วยค ำถำมเหล่ำนี้ในใจเขำเปิดประตูและถำมบ่ำวรับใช้ “ใครส่งผู้หญิงคนนั้นเข้ำมำในห้องของข้ำ ? ”บ่ำวรับใช้ตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วตอบว่ำ“ไม่ใช่องค์ชำยน ำนำงกลับมำหรือเพคะ ? ”ซวนเทียนโมจ้อง“ข้ำน ำผู้หญิงมำที่นี่เมื่อไหร่ ? ”“แต่…”บ่ำวรับใช้งงงวยอย่ำงสมบูรณ์ “แต่นำงอยู่ที่นั่นตั้งแต่รุ่งสำง และพระองค์ก็อยู่ที่นั่นตลอดเวลำ…”“รุ่งสำง? ” ในที่สุดซวนเทียนโมก็ได้สติขึ้นมำเต็มที่ เมื่อคิดอย่ำงรวดเร็ว เขำก็ตระหนักได้ทันทีว่ำมีบำงสิ่งไม่ปกติ เขำกระแทกประตูปิดด้วยเสียง “ปัง” และกลับเข้ำมำในห้องในขณะนี้เด็กสำวได้ฟื้นตัวเล็กน้อยและไม่เหนื่อยล้ำเหมือนเมื่อก่อนแต่เมื่อนำงเห็นซวนเทียนโมกลับมำ นำงตัวสั่นด้วยควำมกลัวและวิงวอนขอ “พระองค์ได้โปรดเมตตำหม่อมฉันด้วยเพคะ!หม่อมฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วเพคะ พระองค์ได้โปรดให้หม่อมฉันพักสักหน่อย ถ้ำพระองค์ต้องกำร พรุ่งนี้จะเริ่มใหม่ก็ไม่เป็นไรเพคะ” นำงต้องกำรลุกออกจำกเตียง แต่ร่ำงกำยของนำงรู้สึกเจ็บปวดมำกขึ้นจำกกำรเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย เลือดไหลออกจำกร่ำงกำยส่วนล่ำงอย่ำงต่อเนื่องท ำให้ผิวของนำงเปลี่ยนเป็นสีขำวซีด ไม่สำมำรถท ำอะไรได้อีกนำงท ำได้แค่นอนบนเตียง และพูดต่อ “องค์ชำยแปด
รุนแรงเกินไปและหม่อมฉันยังเจ็บปวดอยู่ หม่อมฉันขอให้พระองค์อย่ำท ำอะไรหม่อมฉันเลยเพคะ” เสียงของนำงอ่อนแอมำก และนำงก็น่ำจะตำยไปได้ทุกเวลำในเวลำนี้ซวนเทียนโมก็รู้สึกเจ็บปวดเล
