งเสด็จพ่อ และผู้คนในพระราชวังก็ไม่กล้าที่จะล่วงเกินพระนัดดาเพคะ”เมื่อพราชายาหยวนได้ยินเรื่องนี้นางพูดกับองค์ชายรองอย่างรวดเร็วว่า “เสด็จพี่ ข้าจะส่งเฟยหยูเข้าไปในพระราชวังได้หรือไม่ ?ข้าเป็นห่วงจื่อหรูเช่นกัน เด็กทั้งสองคนกำลังเรียนอยู่ในสำนักศึกษาเดียวกัน และพวกเขาเข้ากันได้ดีมาก ! จื่อหรูดูแลเฟยหยูของเราที่สำนักศึกษา เมื่อพิจารณาสถานการณ์ปัจจุบันในพระราชวัง การที่จื่อหรูที่เข้าไปในพระราชวังคนเดียวนั้นน่าเป็นห่วงอย่างแท้จริงเพคะ”องค์ชายรองก็เป็นห่วงเช่นกันมิเช่นนั้นเขาคงไม่ได้เรียกเฟิงหยูเองเมื่อเขาเห็นนาง แต่เพื่อให้เขาส่งซวนเฟยหยูเข้าไปในที่พระราชวัง เขาก็ไร้อำนาจเช่นกัน เขาพูดอย่างไร้ประโยชน์กับเฟิงหยูเอง “น้องสะใภ้ ไม่ใช่ว่าพี่ชายไม่อยากส่งลูกเข้าไป แต่ก็อย่างที่เจ้าพูด เฟยหยูเป็นพระนัดดา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะมีคนคอยปกป้อง
เขาในพระราชวัง ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าข้าจะเป็นองค์ชายที่ไม่สนใจบัลลังก์แต่น้องแปดและพระสนมหยวนชูไม่สามารถรบกวนแผนการของข้าได้ แต่การเข้าสู่พระราชวังของฮ่องเต้ปัจจุบันนั้นถูกจำกัด แม้ว่าองค์ชายผู้นี้ต้องการส่งเฟยหยูเข้าไปในพระราชวังก็ทำไม่ได้ ! ไม่ต้องพูดถึงแต่สำหรับองค์ชาย เมื่อการเข้าเฝ้าในราชสำนักช่วงเช้าเสร็จสิ้นเราก็ไม่สามารถเข้าไปได้”เขากำลังพูดความจริงและเฟิงหยูเองเข้าใจ นางมาที่ตำหนักหยวนเพื่อขอความช่วยเหลือเพราะนางไม่สามารถทำอะไรได้หลังจากมาถึง นางก็พบ
