ลุกนาง มันเป็นเพียงหลังจากที่นางสามารถลากเฟิงหยูเองออกจากเตียง นางพูดดัง ๆ ว่า “นายน้อย! นายน้อยจื่อหรูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ! วังซวนนำข่าวกลับมา พวกเขาจะเข้าประตูเมืองภายในครึ่งชั่วยาม คุณหนูตื่นขึ้นมาเร็วเจ้าค่ะ ไปรับนายน้อยกันเจ้าค่ะ ! ”เมื่อได้ยินว่าเฟิงจื่อหรูกลับมาถึงแล้วเฟิงหยูเองก็มีชีวิตชีวาทันที นางลุกขึ้นจากเตียงเพื่อล้างโดยไม่ทันได้มีโอกาสกินข้าว แต่นางก็รีบตามหวงซวนไป หลังจากรถม้าของพวกนางมาถึงประตูเมืองพวกนางมาถึงก่อนเวลา “ครึ่งชั่วยาม” ที่หวงซวนได้กล่าวถึงเฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้าและไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ นางจึงลงมาจากรถม้าและให้คนขับรอในพื้นที่ว่างข้าง ๆ จากนั้นนางก็นำหวงซวนไปที่ประตูเมืองและมองไปรอบ ๆ อย่างใจจดใจจ่อหวงซวนหัวเราะเยาะนางกล่าวว่า“คุณหนูกังวลมากเกินไปเจ้าค่ะ เมื่อรถม้าของพวกเขาเข้ามาในเมือง เราจะเห็นทันทีเจ้าค่ะ”นางยอมรับว่านางกังวลมากเกินไปนางส่ายหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าไม่ได้พบจื่อหรูมานานแล้ว และข้าก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย”หลังจากพูดอย่างนี้ นางมองไปที่ทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู หลังจาก
มองไปครู่หนึ่ง นางก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “พี่แปดได้เปลี่ยนทหารยามที่ยืนเฝ้าประตูเมืองหรือไม่ ? เป็นความรับผิดชอบของเสด็จพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”“ข้าคิดว่าคงจะเปลี่ยนเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาฝ่าบาทเชื่อฟังองค์ชายแปดและพระสนมหยวนชู เพียงแค่สลับทหารยามประจำการที่ประตูเมือง ควรจ
