ั้นสิ่งเหล่านี้ก็ไร้จุดหมายอย่างสิ้นเชิง พระสนมหลี่เพิ่งจะหายจากข่าวลือที่ไหนมีร่องรอยของการสาปแช่งจริง ๆในตำหนักจางหนิงเจ้านายและบ่าวรับใช้สร้างความวุ่นวายอย่างมาก สำหรับเฟิงหยูเองที่ออกจากตำหนักจางหนิง นางมุ่งตรงไปที่ตำหนักชุนชานเพื่อดูพระสนมหยวนชูทำสิ่งที่คล้ายกันหรือไม่ หรือบางทีคนที่ใช้ทักษะกู่ก็อาจซ่อนอยู่ในตำหนักชุนชานแต่เมื่อนางไปถึงจุดกึ่งกลางของการเดินทางของนางนางเห็นขันที 2 คนกำลังเดินไปในทิศทางของนาง คนหนึ่งเช็ดน ้าตาขณะ
เดินและอีกคนปลอบโยน เขาพูดว่า “อย่าร้องไห้เลย เราได้ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แต่หมอหลวงไม่เต็มใจที่จะช่วยเหลือ มีอะไรอีกบ้างที่เราสามารถทำได้ ? ข้าไม่ได้รับอนุญาต ท่านจะไม่ได้กินยายิ่งกว่านั้นคนที่ออกคำสั่งให้ตีนั้นก็คือฮ่องเต้”ขันทีที่เช็ดน ้าตาก็ได้ยินสิ่งนี้และพูดด้วยความไม่พอใจที่ยิ่งใหญ่ “เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะต้องดูท่านตายอย่างนี้ ? ท่านดูแลเราอย่างดี เมื่อฮ่องเต้ให้รางวัลแก่ท่านด้วยอาหารอร่อย ท่านไม่ได้แบ่งปันให้เรางั้นหรือ ? เมื่อปีที่แล้วเมื่อมารดาของเจ้าล้มป่วย ท่านก็ให้เงินและพาหมอไปรักษานางไม่ใช่หรือ ? ตอนนี้เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”ขันทีอีกคนหนึ่งโกรธ“ข้าพูดเรื่องอะไรงั้นหรือ? ทุกสิ่งที่ข้าพูดคือความจริง เพียงแค่ตอนนี้เราได้ไปพบหมอหลวง และเราใช้เวลาคุกเข่าทั้งคืน และวิงวอนกับหมอหลวงเหล่านั้น เราทำอะไรได้อีกเป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าต้องการใ
