่นเทียนสองเล่มที่ด้านหน้าห้องโถงไว้ทุกข์ก็ถูกเป่าเช่นกัน นางยืนขึ้นแล้วเดินไปหาแสงสว่างพวกเขาอีกครั้ง ห้องโถงไว้ทุกข์ส่องสว่างอีกครั้งและนางก็พอใจ เมื่อกลับไปที่เตาอั้งโล่ นางก็โยนกระดาษเงินกระดาษทองอีกหนึ่งกำมือในเวลาเดียวกันทั้งสองที่เดินออกมาจากหน้าต่างก็หยุดอยู่ที่สนามหลังบ้านก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูดอะไร ซวนเทียนเฟิงกล่าวว่า“น้องสาว เมตตาด้วยและไว้ชีวิตเสด็จแม่ ข้าสามารถชดใช้สิ่งนี้ได้ตามที่เจ้าต้องการ ได้หรือไม่ ? ” เขาอ้อนวอน และจับข้อมือหนึ่งของเฟิงหยูเองแน่นนางดึงแขนออกจากมือของเขาและลูบมันเล็กน้อยนางไม่ตอบคำถามก่อนหน้านี้ แต่นางกลับถามเขา “พี่หกกลับมาเมื่อไหร่เจ้าคะ ?ทำไมไม่บอก ? ”“ข้าแอบกลับมา”ซวนเทียนเฟิงกล่าว “ข้าได้ยินเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวงและรู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นข้าจึงกลับมาดูอีกครั้ง”“พี่หกไม่สบายใจเกี่ยวกับอะไร? ” ดวงตาของเฟิงหยูเองนั้นช่างเยือกเย็น “ท่านพี่ไม่สบายใจเพราะเสด็จพ่อหรือไม่สบายใจเพราะพระสนมหลี่ ผู้รู้ทักษะการใช้กู่” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้ นางมองกลับไปที่หน้าต่างที่เปิดอยู่และขมวดคิ้วซวนเทียนเฟิงเป็นกังวลเล็กน้อยแต่ไม่สามารถพูดเสียงดังได้เขาทำอย่างดีที่สุดเพื่อลดระดับเสียงของเขา และอธิบายว่า “มีสัญญาณอะไรที่บอกว่านางรู้ทักษะกู่ ! นั่นเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ และไม่สามารถแม้แต่จะพิจารณาสิ่งที่ใกล้เคียงกับทักษะการใช้กู่ น้องเก้ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ ? มีส
