มันเป็นใบหน้าของข้าพวกเขาคิดหลายวิธีและพวกเขาก็ไปขอร้ององค์หญิงเจ็ดแห่งกูซู น่าเสียดายที่สิ่งต่าง ๆ ไม่ได้ผล ต่อมาตระกูลหลู่หันหลังให้องค์ชายแปดและตัดสายสัมพันธ์กับกูซูอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเขาต้องการสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตระกูลหลู่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ารู้เรื่องนี้มากเกี่ยวกับกู่”เฟิงหยูเองรู้ว่าทุกสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริงนางมาดูหลู่ปิงโดยไม่ได้คาดหวังมากเกินไปว่าจะได้รับข้อมูลใด ๆ ในเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ถือว่าค่อนข้างดีแล้ว นางพยักหน้า และพูดกับหลู่ปิง “ขอบคุณ”หลู่ปิงกล่าวอย่างรวดเร็ว“ข้าไม่สามารถให้ความช่วยเหลือใด ๆได้ ไม่จำเป็นที่พราชายาจะต้องขอบคุณเพคะ” แต่นางฉลาดและไม่ถามว่าทำไมเฟิงหยูเองจึงสอบถามเกี่ยวกับกู่ นางกล่าวว่า “ข้าหวังว่าจะได้ช่วยพราชายา โชคไม่ดีเลยที่ความสามารถของข้ามีขีดจำกัด”เฟิงหยูเองรู้ว่าความสามารถของนางนั้นมีจำกัดดังนั้นนางจึงไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์นาน สำหรับการสอบถามโดยตรงเกี่ยวกับกู่ นางไม่กลัวว่าหลู่ปิงจะแพร่ข้อมูลนี้ เพราะนางเชื่อว่าหลู่ปิงเป็นคนฉลาดและจะไม่พูดอะไรออกไปเมื่อนางออกจากคฤหาสน์หลู่ปิงก็เดินไปส่งนางด้วยตัวเอง เก้อซื่อ ฮูหยินใหญ่ตระกูลหลู่ก็เดินไปด้วย ดูราวกับว่านางต้องการให้เฟิงหยูเองอยู่ต่ออีกซักพักเพราะนางพยายามที่จะมองหลู่ปิง อย่างไรก็ตามหลู่ปิงทำตัวราวกับว่านางไม่เข้าใจและส่งเฟิงหยูเองที่รถม้าของนางมันเป็นเพีย
