นอย่างไรก่อนตัดสินใจอะไร”กลุ่มได้พูดคุยกันเรื่องนี้สักพักหนึ่งก่อนที่เหยาเซียนจะอำลาจากไปในที่สุดเขาก็แก่ชรา และเขาก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางจากเสี่ยวโจวและเหนื่อยมากเฟิงหยูเองมองดูร่างของเหยาเซียนแล้วก็สูดจมูกเล็กน้อยซวนเทียนหมิงปลอบโยนนางพูดว่า “เจ้ามักจะพูดว่าผู้สูงอายุเป็นไปตามกฎของธรรมชาติ และไม่มีใครสามารถทำอะไรกับมันได้ นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าควรยอมรับมากกว่านี้ อย่างน้อยที่สุดท่านปู่ของเจ้าก็ยังมีสุขภาพที่ดี”นางพยักหน้าและไม่พูดอะไรแต่ความปวดใจที่นางรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่ซวนเทียนหมิงเข้าใจได้ สำหรับเฟิงหยูเอง เหยาเซียนไม่ได้เป็นแค่ปู่ของนาง นั่นคือปู่ของนางจากชีวิตก่อนหน้านี้ของนาง เป็นเพียงการเชื่อมโยงกับชีวิตก่อนหน้าของนาง ด้วยการมีเหยาเซียนอยู่ใกล้ ๆนางจะรู้สึกราวกับว่านางมีใครบางคนที่จะต้องพิจารณาว่าเป็นเสาหลักในการสนับสนุน นางรู้สึกราวกับว่านางไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้ความรู้สึกเป็นเจ้าของแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ซวนเทียนหมิงเป็น แต่ก็ไม่มี
ทางที่นางจะพูดสิ่งนี้ มีความลับบางอย่างที่จะต้องถูกฝังที่หลุมฝังศพไปพร้อมกับนาง”ทุกอย่างปกติดี”นางส่ายหัว และยิ้มเปลี่ยนหัวข้อ “พี่เจ็ดทานอาหารกลางวันกับเราก่อน เราไม่ได้พูดคุยกันมานานแล้ว เป็นเวลานานแล้ว ข้าไปตรวจเสด็จแม่เมื่อเช้านี้ และเสด็จแม่ก็มีสบายดี”ซวนเทียนฮั่วพยักหน้าและพูดง่ายๆว่า “ตกลง” เขายังคงมีการพูดจาปกติ แต่เมื่อไม่นานมานี้นางส
