ลเสด็จแม่” เมื่อพูดแบบนี้เขามองไปที่ซวนเทียนหมิง และความรักในครอบครัวก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขากล่าวว่า “หมิงเอ๋อดูแลอาเอง ข้าจะดูแลเสด็จแม่ เชื่อพี่เจ็ด””ข้าไว้ใจท่านพี่”ซวนเทียนหมิงอ้าปากอีกครั้งราวกับจะพูด แต่ก็หยุด ซวนเทียนฮั่วยกมือเพื่อหยุดเขา ซวนเทียนหมิงถอนหายใจและกล่าวว่า “ในความจริง ข้าสามารถดูแลพวกเราทุกคนได้”“พี่เจ็ดก็มีความสามารถเช่นกัน”ซวนเทียนฮั่วหยิบสุราขึ้นมาไหหนึ่งแล้วพูดห่าง ๆ ว่า “เสด็จแม่คอยดูแลข้ามานานกว่า 20 ปี เมื่อถึงเวลาข้าจะตอบแทนพระคุณนั้น ในที่สุดหมิงเอ๋อ ข้าแตกต่างจากเจ้า”
“แต่ข้าไม่เคยคิดว่าท่านพี่เป็นคนนอก”ซวนเทียนหมิงทำให้มุมมองของเขาชัดเจน “ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เราเป็นเด็กหรือตอนนี้สำหรับข้า เราเกิดมาจากแม่คนเดียวกัน””ข้าเข้าใจ”ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่างแผ่วเบา “นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าสามารถฝากเสด็จแม่ให้ข้าดูแลโดยไม่ต้องกังวล”ซวนเทียนหมิงหันกลับไปและดื่มสุราในจอกของเขา“ข้าจะไม่ต้องกังวล” จากนั้นเขาก็กอดเฟิงหยูเองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ ข้าจะเอาอาเองไปทางตะวันตก แล้วท่านพี่ล่ะ ? ”ซวนเทียนฮั่วกล่าวว่า“ชายแดนทางตะวันออก ตะวันออกมีทะเลไม่มีที่สิ้นสุด ในทะเลนี้มีเกาะที่ชื่อว่าเรินเซียน ข้าจะพาเสด็จแม่ไปด้วยเพื่อไปดูว่าเกาะเรินเซียนเป็นอย่างไร ถ้าเสด็จแม่ชอบที่นั่น ข้าจะสร้างดินแดนในฝันให้นางบนเกาะเรินเซียน ถ้าเสด็จแม่ไม่ชอบ เราจะไปหาพวกเจ้า อ้
