หล่านี้แล้ว”“เช่นนั้นเพียงแค่ให้พวกมันกับท่านพ่อและให้ท่านพ่อนำไปให้”เหรินซีเฟิงเริ่มโกรธและยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อดูยาบนโต๊ะ นางโกรธ ตาของนางมองไปที่เหรินซีเต๋าแล้วกล่าวว่า “ท่านพี่อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านพี่กำลังคิดอะไรอยู่ จะไปหาท่านใต้เท้าหลู่หรือไม่นั้นเป็นเพียงข้อแก้ตัวใช่หรือไม่ ? การได้พบหลู่ปิงนั้นเป็นเป้าหมายที่แท้จริง”ใบหน้าของเหรินซีเต๋าเปลี่ยนเป็นสีแดงจากสิ่งที่นางพูดแต่เขาเป็นคนตรงไปตรงมาและเขาก็เป็นคนซื่อสัตย์ ในเมื่อเขาถูกน้องสาวเปิดโฟงความจริง เขาจะไม่ปฏิเสธมัน เขาพยักหน้าอย่างร่าเริงแล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วข้าอยากรู้เกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่ ซึ่งรวมถึงเรื่องที่เจ้าบอกเกี่ยวกับใบหน้าของนางที่เสียโฉม ข้าไม่เคยถามเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ในเมืองหลวง และข้าก็ไม่ค่อยประทับใจนัก แต่คิดในภายหลังว่ามันดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น คุณหนูหลู่ปิงลงไปในนํ้าเพื่อช่วยฮูหยินใหญ่ตระกูลเหยาและทำให้ใบหน้าของนางเสียโฉม แต่เมื่อข้าเห็นนางครั้งสุดท้าย ใบหน้าของนางก็ไม่มีบาดแผลอย่างแน่นอน สิ่งนี้ยังดึงดูดความสนใจของข้า”
สีหน้าของเหรินซีเฟิงช่างน่าเกลียดเหลือเกินเมื่อพี่ชายของนางพูดเรื่องเกี่ยวกับหลู่ปิง นางก็สังเกตเห็นแววตาที่แตกต่างในดวงตาของเขา นางคุ้นเคยกับสิ่งนั้น เมื่อนึกถึงตอนที่เฟิงหยูเองพูดถึงองค์ชายเก้า ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะเป็นประกายแบบนี้ เหรินซีเฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย ในขณะที่นาง
