่ได้เจอกันหลังจากเหตุการณ์นั้น แต่ข้าก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฝ่าบาท ไม่ใช่ว่าฝ่าบาทถูกคุกคามจากใครบางคน แต่มันเหมือนการถูกครอบงำ ราวกับว่าฝ่าบาทถูกครอบงำโดยใครบางคน…” นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วชี้ไปที่หัวของนางเอง “ที่นี่ ! เจ้าเข้าใจหรือไม่ ข้ารู้สึกว่าซวนจ้านถูกควบคุมโดยคนอื่น ทำให้ที่ฝ่าบาทเป็นอย่างที่ฝ่าบาทเป็นอยู่ในปัจจุบัน”คำพูดของพราชายาหยุนทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนความจำแก่เฟิงหยูเองแม้ว่านางจะพิจารณาความคิดของฮ่องเต้ที่ถูกควบคุม แต่ในยุคสมัยนี้นางไม่สามารถนึกถึงวิธีการใด ๆ ที่สามารถใช้ควบคุมจิตใจของผู้อื่นจนถึงจุดที่พวกเขาจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือนางหยิบยกปัญหานี้ขึ้นมาและพราชายาหยุนก็ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง แม้กระนั้นทั้งสองก็ลงความเห็นว่าฮ่องเต้ถูกครอบงำ เมื่อเห็นว่าพวกนางไม่สามารถคิดได้ว่าเขาถูกครอบงำได้อย่างไร หลังจากช่วงเวลาที่คิด เฟิงหยูเองกล่าวกับพราชายาหยุน “เนื่องจากเราได้พิจารณาแล้วว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเสด็จพ่อ ดังนั้นเสด็จแม่ไม่
ควรเศร้าโศกเสียใจ มันจะเป็นการดีกว่าที่จะนำความรู้สึกเหล่านั้นมาเปลี่ยนเป็นพลังงาน และเราจะคิดถึงวิธีที่จะช่วยเสด็จพ่อเจ้าค่ะ”พราชายาหยุนพยักหน้าอย่างช้าๆ กล่าวว่า “ข้าปฏิเสธที่จะพบฝ่าบาท แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่ได้คิดถึงฝ่าบาท ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ทุกคืนหากข้าฝัน พวกมันก็เต็มไปด้วยฝ่าบาท ในฝันบางครั้งมาจากเวลาที่
