รรังนกที่กินได้ก็จงส่งให้นาง เจ้าจะแข่งขันกับพวกเขาเพื่ออะไร มันน่ารำคาญหรือไม่ มีรังนกกินได้มากมาย เตรียมอีกที่หนึ่งไว้”“แต่เดิมสิ่งนั้นได้ถูกเตรียมไว้เพื่อพระสนมหลี่”นางกำนัลไม่พอใจ “ข้าเพิ่งกลับมารับบางสิ่งบางอย่าง เมื่อข้ากลับถึงที่นั่น นางกำนัลจากตำหนักชุนชานยืนกรานที่จะเอารังนกที่ได้เตรียมไว้ให้เราเนื่องจากพวกเขาได้รับความโปรดปราน มีอะไรที่พวกเขาไม่สามารถรับได้ ? ทำไมพวกเขาต้องขโมยจากคนอื่น ? ”จูเอ่อถอนหายใจและคิดกับตัวเองว่านางกำนัลคนนี้ไม่ได้อยู่ในพระราชวังนานพอความคิดของคนเหล่านั้นในพระราชวังของฮ่องเต้คงไม่ง่ายพอสำหรับนางกำนัลที่จะเข้าใจ ดังนั้นนางจึงบอกนางกำนัลในตำหนักว่า “ยิ่งพวกนางได้รับความโปรดปรานมากเท่าไหร่ พวกนางก็ยิ่งอยากลองและโอ้อวดอำนาจของตนต่อหน้าคนอื่นโดยไม่
คำนึงถึงวิธีการ เช่นเดียวกับเหตุการณ์นี้ เจ้าคิดว่ารังนกเป็นของเราแต่พวกนางต้องการขโมยสิ่งของของเรา เช่นนี้เท่านั้นที่พวกนางสามารถอวดว่าเจ้านายของพวกนางมีเกียรติแค่ไหน เอาล่ะ หยุดร้องไห้ เพียงแค่ไปเอาใหม่ พวกเขาคงเตรียมไว้ให้ ตอนนี้ตำหนักชุนชานมีอำนาจมาก มันจะดีที่สุดถ้าเราหลีกเลี่ยงการทำผิดกฎ”พระสนมหลี่รู้สึกไม่พอใจจากสิ่งที่นางได้ยินดังนั้นนางจึงเรียกจูเอ่อเข้ามาข้างใน และถามว่า “คนของตำหนักชุนชานรังแกพวกเราจริง ๆ หรือ ? ”จูเอ่อกลัวว่านางจะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ดังนั้นนางจึงอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “มันไม่
