จะจากไปหรือไม่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับความคิดของข้าหรือไม่ ข้าถูกลากออกมาเป็นเวลาหลายปีจนข้าชินกับมันแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่มันไม่ได้รบกวนข้ามากขนาดนั้น อย่างมากข้าจะคิดถึงมันบ้างเป็นครั้งคราวทำไมคนผู้นั้นถึงยังไม่มาหาพระองค์หรือดูรอบ ๆ ตำหนักจิงซี เพื่อดูว่าคนที่มองหาพระองค์มาแล้วหรือยัง และพวกเขาก็แค่หลบซ่อนตัวและไม่ได้ริเริ่มที่จะก้าวเข้ามา”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าพบแล้วหรือ? ” ฮองเฮาไม่สามารถให้ความสนใจในหัวข้อนี้ได้เพียงเล็กน้อย และดูเหมือนว่านางจะบังคับให้คำถามของนางออกมาจาวเหลียนรู้สึกเสียใจและส่ายหน้า“ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีใครที่อยู่ในตำหนักจิงซี แต่สำหรับบริเวณรอบ ๆ ตำหนักจิงซี ข้าไม่มีเวลาตรวจสอบอย่างละเอียด”ฮองเฮาหัวเราะ“มีอะไรให้รู้สึกสบายใจ ? ถ้าพวกเขามาก็ไม่เป็นไร หากพวกเขาไม่มาก็ไม่เป็นไร ทั้งสองวิธีนั่นเป็นเพียงชีวิต มีบางครั้งที่ข้าหวังว่าพวกเขาจะทำหน้าที่ได้เร็วขึ้น ยิ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วเท่าใดก็ยิ่งสามารถแก้ไขได้เร็วเท่านั้น มันจะช่วยข้าจากการใช้เวลาในแต่ละวันของข้าบนขอบหน้าผาและถูกคุกคามโดยผู้อื่น”
“คนผู้นั้นไม่สามารถคุกคามพระองค์อีกต่อไปใช่หรือไม่”จาวเหลียวยิ้ม และกล่าวว่า “คนผู้นั้นปีนขึ้นไปสูงอย่างรวดเร็ว เพียงแค่พริบตาเดียวนางปีนขึ้นไปบนแท่นบรรทมของฮ่องเต้ แต่แล้วพระองค์ล่ะ ? ฮองเฮา กี่ปีมาแล้วนับตั้งแต่ที่พระองค์ได้รับความโปรดปรานเป็นครั้งสุดท้าย ? ”ใบหน้าของฮอ
