ิที่ดีมาก เริ่มแรกฝ่าบาทเสวยไปเรื่อย ๆ แต่ทันใดนั้นฝ่าบาทก็บอกว่าเริ่มปวดหัวขณะที่เสวย ฝ่าบาทกุมหัวแล้วกลิ้งไปมาบนพื้น สิ่งนี้ทำให้ข้ากลัว ข้าเรียกหมอหลวงมาแต่เมื่อหมอหลวงมาถึง ฝ่าบาทก็ดีขึ้นแล้ว ฝ่าบาทเป็นเหมือนคนปกติ แปลกที่สุดของทั้งหมดฝ่าบาทปฏิเสธที่จะยอมรับว่าฝ่าบาทกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวดจากอาการปวดหัว ฝ่าบาทยังบอกด้วยว่าข้าโกหกฝ่าบาท ใครจะอยู่ในอารมณ์ที่จะโกหกฝ่าบาท ? นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือ ? ”
“ทันใดนั้นก็มีอาการปวดหัวจากนั้นก็ปฏิเสธที่จะยอมรับงั้นหรือเพคะ” เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “ข้ากลัวว่าจะไม่ยอมรับ อาจเป็นไปได้ว่าเสด็จพ่อลืมเอง ? หรืออาจบอกได้ว่า… เสด็จพ่อไม่รู้ตัว” นางส่ายหน้าแล้วกล่าวต่อ “นี่เป็นเพียงการคาดเดาของข้า ข้าไม่มีโอกาสได้ตรวจเสด็จพ่อ ดังนั้นทุกอย่างที่กล่าวมาเป็นเพียงการคาดเดาเพคะ”“เสด็จแม่ไม่ควรอยู่ในพระราชวังต่อไป”ซวนเทียนหมิงกล่าวขึ้นและบอกกับพราชายาหยุนว่า “ตำหนักของพี่เจ็ดได้ถูกจัดไว้รอแล้วอาเองและข้าเข้ามาในพระราชวังคืนนี้เพื่อพาเสด็จแม่ออกไป ไปอยู่ที่ตำหนักของพี่เจ็ดสักพัก เราจะได้วางใจพะยะค่ะ””ทำไม? ” พราชายาหยุนขมวดคิ้ว “แน่นอน ข้าอยากไป แต่ไม่มีใครอนุญาตให้ข้าออกไป ทำไมจู่ ๆ ถึงปล่อยข้าออกจากพระราชวัง? ” นางรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและรู้สึกว่าถ้านางจากไปตอนนี้ก็หมายความว่านางกลัวพระสนมหยวน เรื่องตลกอะไรกัน ? หยุนเปี้ยนเปี้ยนเคยรู้สึกกลัวในพระราชวังแห่งน
