ควำมคิดในขณะนี้ และไล่ให้ข้ำมำที่นี่ด้วยพระรำชโองกำรนี้ ท่ำนใต้ เท้ำซู รอจนกว่ำเรำจะได้เข้ำไปในพระรำชวังเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่อง นี้ ! แม้ว่ำท่ำนใต้เท้ำจะถำมข้ำตอนนี้ ข้ำก็ไม่สำมำรถพูดอะไรได้ อย่ำงแน่นอน”
ซูจิงหยวนได้รับพระรำชโองกำรและจ้องมองตรำประทับหยกที่ ประทับไว้เขำรู ้สึกซับซ ้อนมำก แต่ในเวลำนี้ซวนเทียนโมได้ยินบท สนทนำระหว่ำงคนทั้งสองและรู ้ว่ำพระรำชโองกำรของจำงหยวนจะ ช่วยเขำไว้ เขำอดไม่ได้ที่จะหัวเรำะ แต่ “เจ้ำเห็นหรือไม่ ! ข้ำพูดไป แล้ว ข้ำแพ้แต่เจ้ำก็จะไม่ชนะ ! ตรำบใดที่ข้ำไม่ตำย มีผลลัพธ ์ มำกมำยที่เป็ นไปได้ ! ซูจิงหยวน กลับไปแล้วบอกเจ้ำนำยของเจ้ำว่ำ คนต่อไปที่จะถูกนำตัวเข้ำสู่ลำนประหำรชีวิตอำจจะเป็ นเขำ ! ฮ่ำๆๆ !”
เขำหัวเรำะดังมำกและเสียงก็ดังขึ้นอย่ำงชัดเจน มันค่อนข้ำง เต็มไปด้วยควำมเย่อหยิ่ง
บนชั้นสองของโรงเตี้ยมเฟิงหยูเฮงกำหมัดแน่น ขณะที่นำงกัด ฟันของนำงแทบจะแตก “มันไม่เพียงพอที่จะทำให้พระองค์ถูกประหำร ได้ ? ทำไมถึงเป็ นอย่ำงนี้ ? ”
ไม่มีใครสำมำรถตอบค ำถำมของนำงเพรำะไม่มีใครเข้ำใจ ไม่มี ใครสำมำรถคิดออก ซวนเทียนเก้อยืนอยู่ที่หน้ำต่ำงเป็ นเวลำนำน และกล่ำวว่ำ “อำเฮง ลำงสังหรณ์ของเจ้ำแม่นย ำจริง ๆ ! ”
ควำมคิดของเฟิงเทียนหยูนั้นละเอียดมำกขึ้นนำงดึงเสื้อของเฟิง หยูเฮงและกล่ำวเบำ ๆ ว่ำ “อำเฮง ดูสิ จำงหยวนมองหำใครสักคนใช่ หรือไม่ ? เขำก ำลังมองหำใคร ? ”
